فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 197

مساهمون: صبح صالح

ص١٩٧

بسازد .

نامه 52

: تا اينكه سايه اندازد ، يعنى خورشيد در حركت خود به سمت مغرب به جائى برسد كه داراى سايه شود .

: آغل بز .

: حجاج ( از عرفات ) حركت مىكنند ، باز مىگردند .

: با ايشان مانند ضعيف ترين آنها نماز بگذار ، يعنى نماز را طولانى مكن .

: فتنه گر نباشيد ، يعنى با طولانى كردن نماز ، افساد نماز مأمومين و رنج و سختى آنها را فراهم نكنيد .

: آن را باز مىدارد .

: سركشىها .

: ( از آلوده شدن به غير حلال ) نفس خويش را دريغ دار .

: پيشى مىگيرد ، سر مىزند .

: خطا ، لغزش .

: ( خداوند ) از تو كفايت در زمامدارى و تدبير مصالح مردم را خواسته است .

: جنگ با خدا ، مقصود مخالفت با دين خداست .

: براى تو دستى نيست كه قادر به دفع كيفر او باشد ، مقصود اينست كه طاقت كيفر او را ندارى .

: شاد مباش .

: كار يا سخن عجولانه‌اى كه به هنگام خشم و غضب از انسان سر مىزند .

: وسعت ، گشادگى ، در اينجا به معناى راه چاره است .

: مسلط ، فرمانروا .

: داخل كردن چيزى در چيزى كه موجب فساد و تباهى آن شود .

: آنچه موجب تضعيف و سستى مىشود .

: دگرگونيها و تغييرات ، حوادث روزگار كه تغيير دهنده‌اند .

: عظمت و بزرگى .