فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 189

مساهمون: صبح صالح

ص١٨٩

( 3792 ) الْمُتَقَعِّد

: كسى كه همواره بر پشت مركب سوار است .

( 3793 ) صَلِيب

: شديد ، سخت .

( 3794 ) يَعِزُّ عَلَىَّ

: بر من سخت و دشوار مىباشد .

( 3795 ) الْكَآبَة

: اثر اندوه در صورت .

( 3796 ) عَادٍ

: دشمن .

نامه 37

( 3797 ) الْحَيْرَة

: سرگشتگى ، در اينجا به معناى هوى و هوسهائى است كه موجب حيرت و سرگشتگى انسان مىشود .

( 3797 ) الْمُتَّبَعَة

: اسم مفعول از « اتَّبَعَ » ، پيروى شده .

( 3798 ) طِلْبَة

: مطلوب .

( 3799 ) الْحِجَاج

: جدال .

نامه 38

( 3800 ) الْجَوْر

: ستم و ظلم .

( 3801 ) السُّرَادِق

: پرده‌اى كه به بالاى صحن خانه مىكشند ، سراپرده .

( 3802 ) الْبَرّ

: پرهيزكار .

( 3803 ) الظّاعِن

: مسافر .

( 3804 ) يُسْتَراحُ الَيْهِ

: بواسطه ( عمل به ) آن آرامش حاصل مىشود .

( 3805 ) لَا يَنْكُلُ

: خوددارى نمىكند ، نمىترسد .

( 3806 ) الرَّوْع

: خوف .

( 3807 ) مَذْحِج

: نام قبيلهء مالك است .

( 3808 ) الْكَلِيل

: كند .

( 3809 ) الظُبَة

: لبهء تيز شمشير و نيزه‌ها و مانند آن .

( 3810 ) النَّابِى

: شمشيرى كه كند شده و نمىبرد .

( 3811 ) الضَّرِيبَة

: كسى كه با شمشير مضروب شده .

( 3812 ) اثَرْتُكُمْ

: شما را مقدم داشتم ، ترجيح دادم .

( 3813 ) الشَكِيمَة

: دهنه ، ميله‌اى آهنى كه به افسار متصل است و در دهان حيوان قرار دارد و از آن به لحاظ استحكامى كه دارد به قدرت نفس و شجاعت و دليرى تعبير مىشود .