( 3711 ) الظَنِين
: متهم ، مظنون .
( 3712 ) سَاهِلِ الدَّهَرَ
: با سهولت و آسانى بهرهات را از دنيا بگير .
( 3713 ) الْقَعُود
: شترى كه ساربان هميشه و در هر موردى از آن استفاده مىكند .
( 3714 ) المَطِيَّة
: مركب ، چهار پاى سوارى .
( 3714 ) الْلَجَاج
: خصومت و لجاجت .
( 3715 ) صَرْمِهِ
: قطع رابطهاش ، « الصرم » :
بريدن ، قطع كردن .
( 3716 ) الصِّلَة
: پيوستن .
( 3717 ) الصُدُود
: دورى كردن .
( 3718 ) اللَطَف
: نيكى كردن .
( 3719 ) جُمُودُهُ
: بخلش .
( 3720 ) الْبَذْل
: عطا ، بخشش .
( 3721 ) الْغَيْظ
: خشم شديد .
( 3722 ) الْمَغَبَّة
: عاقبت .
( 3723 ) لِنْ
: فعل امر از « لين » ، نرم باش .
( 3724 ) غَالَظَكَ
: با تو رفتار خشونت آميز كرد .
( 3725 ) الْمَثْوى
: منزل ، خانه ، اقامتگاه .
( 3726 ) مَا تَفَلّتَ مِنْ يَدَيْكِ
: آنچه از دستت است .
( 3727 ) الْقَصْد
: اعتدال ، ميانه روى .
( 3728 ) جَارَ
: از راه صواب منحرف شد .
( 3729 ) الصَّاحِبُ مُنَاسِبٌ
: دوست مانند خويشاوند است ، يعنى با او بايد مثل خويشاوند رفتار كرد .
( 3730 ) الْغَيب
: پنهان ، يعنى كسى كه در غياب تو نيز حقت را محفوظ مىدارد .
( 3731 ) الْهَوى
: هوس ، تمايلاتى كه خارج از حدود شرع و اخلاق است .
( 3732 ) لَمْ يُبَالِ
: اهميت نداد ، اعتنا نكرد .
( 3733 ) تَعَجَّلْتَهُ
: در انجام آن شتاب كردى .
( 3734 ) اعْظَمَهُ
: آن را بيش از اندازه بزرگ شمرد .
( 3735 ) الافْن
: كاستى ، نقص .
( 3736 ) الْوَهْن
: ضعف .
( 3737 ) الْقَهْرَمان
: كار فرما ، كسى كه كارها به حكم او انجام مىشود .
( 3738 ) لَا تَعْدُ
: تجاوز مكن .
( 3739 ) التَغَايُر
: اظهار غيرت كردن ، غيرت به خرج دادن .
( 3740 ) لَا يَتَوَاكَلُوا
: به يكديگر واگذار نكنند
.
نامه 32
( 3741 ) ارْدَيْتَ
: هلاك كردى .
( 3742 ) الْغَىّ
: گمراهى ، ضلالت .
( 3743 ) جَازُوا
: دور شدند .