فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 167

مساهمون: صبح صالح

ص١٦٧

مفعول است ) آميخته ، مخلوط شده ، كنايه از اينكه آنها از افراد گوناگونى تركيب يافته اند و داراى نسب مشخصى نيستند .

( 3283 ) قَطِّعُوا اوْتَارَكُمْ

: زه كمانهايتان را ببريد .

: شمشيرهايتان را در غلاف كنيد .

: جمع « وليجة » ، پناهگاه ، جائى كه رهگذر جهت مصونيت از باران و سرما و يا مصونيت از خطر درندگان در آن داخل مىشود .

: « نصاب » در اصل به معناى دسته كارد است ، گوئى حق همچون تيغه‌اى است كه از دسته خود جدا شده و اكنون دوباره به آن وصل مىشود .

: زايل شد ، بر كنار شد .

: ريشه‌اش .

: تطبيق اعمال با احكام دين .

: صدا كردن ، ندا دادن .

: آبكش ، آب برنده .

: دلو بزرگ .

: از شما اداى شكرش را مىطلبد .

: مهلت دهنده .

: مكان يا زمانى كه اسبها را در آن براى مسابقه تمرين مىدهند و آماده مىكنند و در اينجا مقصود مدت عمر هر انسانى است .

: تا براى ربودن جايزه بشتابيد و از يكديگر سبقت بگيريد . مقصود از جايزه بهشت است .

: جمع « عقدة » ، گرهها .

: جمع « مئزر » ، ازار ، آنچه بدن را بپوشاند .

: گره جامه‌ها را محكم كنيد ، كنايه از كوشش و تلاش و مهيا شدن است .

: دامن لباسها را جمع كنيد ، يعنى اضافه لباس را از جلو پايتان جمع كنيد تا به سهولت و سرعت بيشترى عمل كنيد .

: تصميم قاطع و راسخ با لذت پرستى جمع نمىشود .

: جمع « ظلمة » ، تاريكىها .