خطبهء 206 ص 197 ف
( 2890 ) يَرْعَوِى
: باز مىگردد ، دست بر مىدارد .
( 2891 ) لَهِجَ بِهِ
: به آن حريص شد ، فريفتهء آن شد
.
خطبهء 207 ص 198 ف
( 2892 ) امْلِكُوا
: محكم بگيريد و نگهداريد .
( 2893 ) يَهُدَّنِي
: مرا در هم مىكوبد .
( 2894 ) انْفَسُ
: بخل مىورزم ، دريغ ميكنم
.
خطبهء 208 ص 199 ف
( 2895 ) نَهِكَتْكُمْ
: شما را ضعيف كرد
.
خطبهء 209 ص 200 ف
( 2896 ) تُطْلِعُ
: ظاهر مىسازى ، آشكار ميكنى .
( 2896 ) مَطَالِع
: جمع « مطلع » ، محلهاى طلوع .
( 2897 ) عُدَىّ
: مصغر عدوّ ، دشمن كوچك .
( 2898 ) يُقَدِّرُوا انْفُسَهُمْ
: خويش را قياس مىكنند .
( 2899 ) يَتَبَيَّغُ
: به هيجان مىآورد ، تهييج مىكند
.
خطبهء 210 ص 201 ف
( 2900 ) لَا يَتَاثّمُ
: از گناه نمىهراسد ، دست نمىكشد .
( 2901 ) لَا يَتَحَرَّجُ
: از گناه و جرم نمىترسد .
( 2902 ) لَقِفَ عَنْهُ
: از او فرا گرفت ، « لقف الشّىء » : چيزى را بسرعت ربود و قاپيد .
( 2903 ) وَهِمَ
: اشتباه كرد .
( 2904 ) لَمْ يَهِمْ
: اشتباه نكرد .
( 2905 ) جَنَّبَ عَنْهُ
: از آن دورى كرد ، اجتناب ورزيد .
( 2906 ) الْمُتَشَابِه
: آياتى كه تنها خدا و راسخون در علم از آن آگاهى دارند و معناى صحيح آن را مىدانند .
( 2906 ) مُحْكَم
: آيات روشن و صريحى كه محتاج تأويل نباشد
.
خطبهء 211 ص 202 ف
( 2907 ) الزَّاخِر
: پر و مملو ، لبريز .
( 2908 ) الْمُتَقَاصِف
: متلاطم ، متزاحم .
( 2909 ) الْيَبَس
: خشك .
( 2910 ) فَطَرَ
: آفريد .
( 2911 ) اطْبَاق
: طبقات .
( 2912 ) فَتَقَهَا
: آن را شكافت ، دريد .
( 2912 ) ارْتِتَاق
: پيوستگى ، بهم پيوسته بودن .
( 2913 ) اسْتَمْسَكَ بِامْرِهِ
: مقصود از امر در اينجا امر تكوينى است .
( 2914 ) عَلَى حَدِّهِ
: در حدى كه امر تكوينى