يكديگر پرت كردن است .
( 2203 ) المُنَهْنِهِين
: نهى كنندگان ، باز دارندگان .
( 2204 ) الْمُعَذِّرِين
: عذر آورندگان .
( 2205 ) يَرْكُد
: ساكن و راكد مىشود
.
خطبهء 175 ص 174 ف
( 2206 ) النَعَم
: شتر ، گوسفند .
( 2207 ) ارَاحَ بِهَا
: آن را برد .
( 2208 ) السَائِم
: شبان ، چوپان .
( 2209 ) الوَبِىّ
: و با آور ، و با خيز .
( 2210 ) الدَوِىّ
: بيمارى زا ، « مكان دوىّ » ، يعنى مكانى كه براى سلامتى مضر است .
( 2211 ) الْمُدَى
: جمع « مدية » ، كاردها ، منظور گوسفندى است كه براى ذبح پروار مىشود .
( 2212 ) تَحْسَبُ يَوْمَهَا دَهْرَهَا
: روزش را روزگار مىپندارد ، يعنى بعد از امروز فردايى را نمىبيند و به عاقبت خود نمىانديشد .
( 2213 ) مَوْلِجِهِ
: مدخلش ، محل ورودش .
( 2214 ) مُفْضِي
: آگاه كننده ، اطلاع دهنده ، « افضى اليه بسره » ، يعنى راز خود را به او گفت .
خطبهء 176 ص 175 ف
( 2215 ) اعْذَرَ
: عذر موجه آورد بطوريكه هيچ جاى ايراد و اشكالى باقى نماند .
( 2216 ) نَزَعَ عَنْهُ
: از آن دست كشيد .
( 2217 ) مَنْزِعاً
: در اينجا به معنى مصدر است يعنى خوددارى و دست كشيدن ( از خواستههاى نفسانى ) .
( 2218 ) ظَنُون
: ضعيف ، ناتوان ، بد گمان .
( 2219 ) زَارِياً
: عيب جو ، خرده گير ، سرزنش كننده .
( 2220 ) التَقْوِيض
: ويران كردن ، بر كندن عمود خيمه و طنابهاى آن ، يعنى آنها به مسافرى مىمانند كه وسائل زندگى خود را بر گرفته و سبكبار طى طريق مىكند .
( 2221 ) فَاقَة
: احتياج و نياز ( به راهنمائى ديگر ) .
( 2222 ) اللَأْوَاءِ
: سختى .
( 2223 ) شَفَعَ لَهُ
: براى او شفاعت كرد ، مقصود اين است كه قرآن انطباق اعمال او را با آيات خود تصديق كرد .
( 2224 ) مَحَلَ بِهِ
: شكايتش را كرد ، مقصود عدم انطباق اعمال انسان با