اسماعيل بن ابراهيم نصر آبادى از ابن عباس و او از عمر روايت مىكند كه چون عبد اللّه بن ابىّ مرد رسول اللّه ( ص ) را براى نماز بر وى دعوت كردند و پيغمبر ( ص ) رفت و براى نماز ايستاد . من جلو رفته سينه به سينهء او ايستادم و گفتم يا رسول اللّه ( ص ) اين عبد اللّه بن ابىّ است كه فلان روز چنين گفت و به همان روز چنين كرد . . . و همه را برشمردم و پيغمبر ( ص ) لبخند مىزد و من گفتم و گفتم تا فرمود : كنار برو و بس كن كه من مختارم و بر من وحى شده كه « براى اينان طلب آمرزش بكن يا نكن ، كه اگر هفتاد بار براى اينان آمرزش بخواهى خدا اينان را نخواهد آمرزيد » و اگر بدانم كه با بيش از هفتاد بار آمرزيده مىشود بيش از هفتاد بار طلب آمرزش مىكنم . آنگاه پيغمبر ( ص ) به نماز ايستاد سپس همراه جنازه تا كنار قبر رفت و مرده را به گور سپردند . عمر گويد من از گستاخى خود و كارى كه در برابر پيغمبر ( ص ) كردم در شگفت بودم كه خدا و رسولش بهتر دانند . اما به خدا ديرى نگذشت كه آيه نازل شد : « هرگز بر يكى از اينان كه مرده نماز مخوان و بر قبرش مايست كه منكر خدا و پيغمبر ( ص ) بودند و در حال فسق مردند » و از آن پس پيغمبر ( ص ) تا روز رحلت بر منافقى نماز نخواند و بر قبرش نايستاد . مفسران گويند پيغمبر ( ص ) در موضوع رفتارش با جنازهء عبد اللّه بن ابىّ سخن راند و فرمود : پيراهن من و نمازى كه بر وى خواندم در پيشگاه خدا كارى نمىسازد به خدا من اميدوار بودم كه او مسلمان راستين شود و به وسيلهء او هزار تن از قومش ايمان بياورند [ روايت كردهاند كه بر اثر رفتار بزرگ منشانه و جوانمردانهء پيغمبر ( ص ) صدها تن از قبيلهء خزرج مؤمن راستين شدند ] .
وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا ما أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ . . .
( آيهء 92 ) . اين آيه دربارهء هفت تن به نام معقل بن يسار و صخر بن خنيس و عبد اللّه بن كعب انصارى و سالم بن عمير و ثعلبة بن غنمه و عبد اللّه بن مغفل نازل شد كه نزد پيغمبر ( ص ) آمده عرض كردند خداى عزّ و جلّ ما را به خروج همراه تو ترغيب و امر كرده و حاضريم حتى با موزهء وصله شده و نعلين پينه زده همراهت به غزا بياييم . پيغمبر ( ص ) فرمود مركوبى در اختيار ندارم و چيزى در دست نيست كه به شما بدهم . گريان بازگشتند و آيهء بالا نازل شد كه بر اينان حرجى نيست .
مجاهد گويد : آيه دربارهء معقل و سويد و نعمان از بنى مقرن نازل شده است .
الْأَعْرابُ أَشَدُّ كُفْراً وَ نِفاقاً . . .
( آيهء 97 ) . اين آيه دربارهء اعرابيان غطفان و بدويان اطراف مدينه نازل شده است .