تا تو به كارى ميانشان پيدا شود . آيهء مورد بحث فرود آمد .
وَ لا تَأْكُلُوا مِمَّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ . . .
( آيهء 121 ) . مشركان از پيغمبر ( ص ) پرسيدند كه چون گوسفند بميرد چه كسى او را كشته است ؟ فرمود خدا . گفتند تو مىگويى هر چه تو و اصحابت بكشيد حلال است ، و آنچه باز و سگ بكشند حلال است ، ليكن آنچه خدا بكشد حرام ؟ - آيهء مزبور در جواب نازل گرديد .
عكرمه گويد : مجوسيان فارس وقتى خبر تحريم ميته را شنيدند به مشركان قريش كه در جاهليت دوستى داشتند نوشتند محمد ( ص ) و يارانش با دعوى پيروى از خدا مىپندارند آنچه خود ذبح كنند حلال است و آنچه خدا بكشد حرام ؟ - و از اين سخن در دل بعضى مسلمانان شبهه پديد آمد ، و آيه در اين باب نازل گرديد .
أَ وَ مَنْ كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ . . .
( آيهء 122 ) . ابن عباس گويد : مراد آيه ، حمزه و ابو جهل است كه ابو جهل سرگين و پليدى پوست به سوى پيغمبر ( ص ) انداخت و ديگر توفيق ايمان نيافت ، و حمزه كه از شكار بر مىگشت قضيه را شنيده با كمانش بالاى سر ابو جهل رفت .
ابو جهل با لابه گفت : يا ابا يعلى مگر نديدهاى كه ما را سفيه مىخواند و خدايان ما را دشنام مىدهد و با آيين پدران به مخالفت برخاسته ؟ حمزه پاسخ داد : سفيهتر از شما كيست كه به جاى خدا بت مىپرستيد . من گواهى مىدهم كه خدايى نيست جز اللّه كه بى شريك است و محمد بنده و فرستادهء او است . آيه در مقايسهء ابو جهل و حمزه نازل شده است .
ابو بكر حارثى با اسناد از زيد بن اسلم روايت مىكند كه عمر گفت : مقصود از
« كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها »
ابو جهل بن هشام است .
سورهء اعراف
يا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ . . .
( آيهء 31 - 32 ) . سعيد بن محمد عدل با اسناد از ابن عباس روايت مىكند كه بعضى اعراب با تن عريان كعبه را طواف مىكردند و حتى زنان نيز تنها بر پايين تنهء خود تكه چرمى مانند پشه پران الاغ آويزان مىكردند و اين شعر مىخواندند :