هم چنان بر آن سر كوه ميگريست و آب از چشم او فرو مىدويد تا جويها گشت از آب چشم او ، و گرداگرد آن كوه مرغزار گشت از گياهان گوناگون ، و درختان بسيار . و چون صد سال برآمده بود ضعيف گشته و بىطاقت ، و مىخواست كه هلاك شود . و حق جلّ و علا بر وى رحمت كرد و به روى ببخشود و توبهء او قبول كرد .
پذيرفتن توبهء آدم عليه الصلاة و السلام
پس چون خداى عزّ و جلّ خواست كه توبهء آدم قبول كند و بپذيرد ، جبرئيل عليه السّلام بر او فرستاد و با او بگفت كه : يا آدم انّ الرّب يقرئك السّلم . خداى عزّ و جلّ مى ترا درود دهد ، همى گويد يا آدم نه ترا آفريدم ؟ نه بهشت جايگاه تو كردم ؟ و نه حوّا را از پهلو چپ تو بيافريدم و جفت تو كردم ؟ و نه حجّت بر تو گرفتم كه ابليس ترا بفريباند ؟ اكنون اين گريستن چيست ؟ آدم گفت : يا جبرئيل چرا مرا از گريستن مىبازدارى ؟
و من بخداى اندر عاصى شدهام و از همسايگى او بيوفتاده . پس جبريل اين سخنان اندر آموخت او را ، گفت : اين سخنان بگو تا خداى عزّ و جلّ توبهء تو بپذيرد . چنان كه گفت عزّ و جلّ :
فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ ، إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ .
« 1 » و اين سخن آن بود كه جبرئيل اندر آموخت آدم را عليه السّلام .
گفت بگو : سبحانك لا إله الّا انت ؛ عملت سوءا و ظلمت نفسى ، فاغفر لى انّك انت الغفور الرّحيم . سبحانك لا إله الّا انت ؛ عملت سوءا و ظلمت نفسى ، فارحمنى و انت ارحم الرّاحمين . سبحانك لا إله الّا انت ؛ عملت سوءا و ظلمت نفسى ، فتب علىّ انك انت التوّاب الرّحيم . پس آدم
هامش
( 1 ) البقرة ، 37