است كه اهل اين شهر نگويند ( 1 ) . رسول - عليه السلام - او را گفت : تو از كدام شهرى و دين تو چيست ؟ گفت : من مردى ترساام ( 2 ) از اهل نينوى . رسول - عليه السلام - [ گفت ] ( 3 ) از اهل شهر آن مرد صالح ، يونس بن متى ؟ غلام گفت : تو يونس چه شناسى ؟ رسول - عليه السلام - گفت : او برادر من بود و پيغامبر خداى بود و من پيغامبر خداىام به اهل اين جهان . غلام در روى رسول نگريد ، صدق او در ( 4 ) سيماى او بشناخت ، در پاى او فتاد ( 5 ) و بوسه بر پاى او مىداد . و ايشان ( 6 ) از دور نگاه مىكردند ، يكى با ديگر گفت : اما غلامك فقد افسده ( 7 ) عليك ، غلامت را به زيان آورد . چون غلام با نزديك ايشان شد ، گفتند : چه مىگفت با تو ؟ غلام گفت : يا سيدى ! او پيغامبر خداى است و او مرا خبر داد به چيزى كه الا پيغامبران ندانند .
گفتند : يا غلام ! برو دين خود نگاه دار كه دين تو به از دين اوست . آنگه رسول - عليه السلام - از طايف باز گرديد و روى به مكه نهاد . چون به نخله رسيد به نماز شب برخاست . جماعتى از جنيان نصيبين بگذشتند و سبب آن بود كه جنيان پيش از آن استراق سمع كردندى از آسمان . چون رسول - عليه السلام - بيامد ، ايشان را منع كردند از آن به رجوم ستاره ، بر ابليس ( 8 ) آمدند و گفتند : اين چه حال است ؟ گفت : اين از سبب حادثهاى كه در آسمان افتاد ، نه از حوادث زمين است ، و لكن به روى و در زمين پراگنده شوى و خبرى بنزديك من آرى . اين جنيان به تفحص اين خبر مىرفتند - و اين جماعتى بودند از اشراف جن و سادات ايشان از نصيبين ( 9 ) - چون به وادى تهامه برسيدند [ 266 - ر ] به جايى كه آن را وادى نخله گويند ، رسول - عليه السلام - نماز بامداد مىكرد و قرآن مىخواند . گوش با آواز و قراءت او كردند . يك با ديگر ( 10 ) گفتند : انصتوا ، گوش با اين قراءت كنى . اين روايت سعيد جبير است و جماعتى از اهل اخبار و روايت عوفى از عبد الله عباس .
جماعتى ديگر گفتند : رسول را - عليه السلام - فرمودند كه ، جن را دعوت كند و با
هامش
( 1 ) . گا ، آد : نمىگويند .
( 2 ) . گا ، آد : من ترسايم .
( 3 ) . اساس و آب : ندارد به قرينهء جمله از آج افزوده شد ، گا : رسول - صلى الله - از شهر آن مرد صالح گفت بن متى .
( 4 ) . گا ، آد : از .
( 5 ) . گا ، آد : در پاى رسول فتاد .
( 6 ) . گا ، آد : پسران ربيعه .
( 7 ) . ما : افسدت .
( 8 ) . گا ، آد : ايشان پيش ابليس .
( 9 ) . ما ، گا ، آد ، افزوده : يمن .
( 10 ) . آج ، ما : يكى با ديگرى ، گا ، آد : با يكديگر .