گفت : برو از اين جاى كه تو ملعونى ( 1 ) .
و بر تو باد لعنت تا به روز شمار ( 2 ) .
گفت : خداى من مهلت ده مرا تا به آن روز كه بر انگيزند ايشان را .
گفت : تو از جملهء مهلت دادگانى ،
تا به روز وقت دانسته .
گفت :
بار خدايا به آنچه مرا گمراه كردى بيارايم براى ايشان در زمين و گمراه كنم ايشان همه را ( 3 ) .
مگر بندگانى ( 4 ) تو را از ايشان خالص ( 5 ) .
گفت : اين راهى است بر » من راست .
بندگان من نيست تو را برايشان حجّتى الَّا آن كه پسر وى كنند تو را از گمراهان .
و دوزخ وعدهگاه ايشان است جمله .
آن را هفت در است هر درى را از آن جزئى بخشيده هست [ 72 - پ ] .
و قوله تعالى : * ( الر ، تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ وَقُرْآنٍ مُبِينٍ ) * ، « تلك » به معنى « هذه » است ، اشارت به آيات قرآن . اگر گويند ، چگونه عطف كرد قرآن را بر كتاب ، و هر دو يكى است و اين عطف الشّىء على نفسه باشد - جواب آن است كه گوييم :
لاختلاف اللَّفظين ، كقوله :
و هند اتى من دونها النّأى و البعد
هامش
( 1 ) . قم رانده .
( 2 ) . قم : نفرين تا به روز قيامت .
( 3 ) . قم : بجمله .
( 4 ) . قم : آو ، بم ، آج ، لب : بندگان .
( 5 ) . قم : ويژگان .
( 6 ) . آو : ور .