كسانى كه نزديكترند رها مىكنى ؟ گفت : براى كه مىگويى ؟ گفتم : دختر حمزه گفت : او حلال نباشد مرا ، كه او دختر برادر من است از جهت رضاع ، و شرط تحريم رضاع يكى باشد از سه چيز . إمّا آن كه چندان بود ( 1 ) كه گوشت روياند و استخان ( 2 ) سخت كند . و إمّا پانزده رضعه باشد پياپى كه در ميانهء شير هيچ كس نباشد يا شبان روزى كه در آن ميانه شير هيچ كس ديگر نخورد ، و دگر از شرط او آن است كه در مدّت دو سال باشد ، چه اگر ( 3 ) پس دو سال باشد حكمى نباشد آن را .
شرط ديگر آن است كه : زن بايد تا مرضعه باشد ، چه اگر شير او در آورده باشند به دارو و غذا ، و زن شير دهنده نباشد آن را حكمى نباشد اندك و بسيارش را . و بنزديك شافعى اعتبار به پنج رضعه است و توالى اعتبار نكرد ، و گفتند در قرآن بود كه : عشر رضعات يحرمن ، آنگه منسوخ شد به پنج رضعه - على قولهم ، و بنزديك ابو حنيفه اندك و بسيار تحريم آورد ، و اين قول بعضى اصحاب ماست . و شافعى نيز اعتبار كرد كه در مدّت دو سال باشد ، و ابو حنيفه گفت : از پس دو سال به شش ماه بود هم تحريم آرد و مالك گفت : از پس دو سال به يك ماه حكم تحريم آرد ، و دليل بر آن كه رضاع را بعد الحولين حكمى نباشد ، قوله تعالى : وَالْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ ( 4 ) . . . ، بيان كرد كه : تمامى رضاع به دو سال بود ، و هر چه تمام شد آنچه پس تمام ( 5 ) باشد آن را حكمى نبود براى آن كه نه آن باشد .
و نيز
قول النّبي - عليه السّلام : لا رضاع بعد الحولين و إنّما الرّضاع ما أنبت اللَّحم و شدّ العظم .
* ( وَأُمَّهاتُ نِسائِكُمْ ) * ، و مادر زنانتان - على كلّ حال - سواء اگر دخول كرده باشى ( 6 ) با دختر ايشان يا نكرده باشى ( 7 ) ، بر قول بيشتر فقها و مفسّران .
و اهل عراق گفتند : اگر با زنى نزديكى كند به حرام ، يا بوسه اى دهد او را ، يا
هامش
( 1 ) . آج ، لب ، فق : چندانى بودى .
( 2 ) . وز ، لب ، مر ، تب : استخوان .
( 3 ) . همهء نسخه بدلها از .
( 4 ) . سورهء بقره ( 2 ) آيهء 233 .
( 5 ) . آج ، لب : اتمام ، فق ، مر : باتمام .
( 7 - 6 ) . مر : باشيد .