فرنگيان با حمله خود به مسلمانان آسيبى سخت رساندند .
مسلمانان در برابر دشمن ثبات و پايدارى نكردند و به اردوگاه لشكريان مسلمان بازگشتند .
فرنگيان هم به دنبال آنان بودند و با آنان وارد اردوگاه نور الدين محمود شدند .
مسلمانان هنوز مجال سوار شدن بر اسب و گرفتن اسلحه را نيافته بودند كه با فرنگيان در آميختند .
بدين جهة كشته و اسير بسيار دادند .
سختترين و بيرحمترين فرنگيان نسبت به مسلمانان دوقس رومى بود .
او با جمعى كثير از روميان ، از شهرهاى خود حركت كرده و به سوى كرانهء درياى مديترانه آمده بود .
اين فرنگيان كه به خيال خود در راه دين جهاد مىكردند به كشتار پرداختند و به جان احدى رحم نكردند .
به خيمهء نور الدين محمود نيز حمله بردند . ولى نور الدين به روى اسب پريد و خود را نجات داد .
بواسطهء عجلهاى كه در سوار شدن بر اسب داشت ، پاى بند اسب را باز نكرده بود و طبيعتا اسب نمىتوانست بدود . بدين جهة يك سرباز كرد از مركب خود پياده شد و پاى بند اسب او را قطع كرد .
اين سرباز كرد در همان حال به تيغ دشمنان از پاى در آمد و كشته شد .
لذا نور الدين محمود در حق بازماندگان او محبت بسيار كرد و املاك و اموالى را وقف ايشان ساخت .
نور الدين محمود ، پس از نجات از مهلكه بر كرانهء بحيرهء
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 161
مساهمون: ابن الأثير
ص١٦١