آن دو بيت اين بود :
نحن فى غفلة و نوم و للمو * ت عيون يقظانة لا تنام
قد رحلنا الى الحمام سنينا * ليت شعرى متى يكون الحمام
( يعنى : ما در غفلت و خواب هستيم ولى مرگ چشمانى بيدار دارد كه به خواب نمىرود .
هامش
[ ( ) ] بقيهء ذيل از صفحهء قبل :
على و سرانجام محمد بن حسن را يكى پس از ديگرى امام مىدانند .
فرقهء ديگرى پس از جعفر بن محمد ( امام جعفر صادق ) بجاى موسى بن جعفر فرزند ديگر امام جعفر صادق ، اسماعيل را كه در زمان حيات پدرش در گذشت .
امام ميدانند و جمعى از اسماعيليه او را زنده و قائم منتظر ميدانند و مىگويند خبر فوت او از جانب امام جعفر صادق بنا به مصلحتى بوده است .
همچنين اماميهء اثنا عشرى امام دوازدهم يعنى محمد بن حسن عسكرى را زنده و قائم منتظر مىدانند و معتقدند يكى از نشانههاى ظهور وى آن است كه جهان را جور و ستم فرا خواهد گرفت و او ظاهر خواهد شد و دنيا را پر از عدل و قسط خواهد كرد .
فرقههاى اماميه را تا قرن چهارم زمان مسعودى صاحب مروج الذهب سى و سه فرقه تعداد كرده بودهاند و فرقههاى شيعه را تا همان روزگار هفتاد و سه فرقه نوشتهاند .
در « الفرق بين الفرق » اماميه پانزده فرقه قلمداد شده است و اين ترتيب :
كامليه ، محمديه ، باقريه ، ناووسيه ، شميطيه ، عماديه ، اسماعيليه ، مباركيه ، موسويه ، قطعيه ، اثناعشريه ، هشاميه ، زراريه ، يونسيه ، شيطانيه .
( لغتنامهء دهخدا ) اماميه : . . . اين نام بيشتر بر طايفهء اثنى عشرى اطلاق مىشود .
( دائرة المعارف فارسى )