بيان امارت عتبة بن غزوان در بصره
گفته شده در همين سال عمر عتبة بن غزوان را ببصره فرستاد ( در آن هنگام بنام ابله منتسب بابلوس معروف بود و بعد از آن بصره و كوفه ساخته و معروف گرديد ) .
در بصره تا آن زمان قطبه بن قتاده سدوسى بود كه به اطراف حمله و غارت مىكرد .
چنان كه مثنى همين كار را در پيرامون حيره مىنمود . او بعمر نامه نوشت و جاى خود را ( در بصره ) معين و در نامه خود يادآورى كرد كه اگر يك عده و لو كم باشد به من پيوندد من مىتوانم سرزمين ايرانيان را گرفته آنها را دور برانم . ايرانيان در آن محل از او بيمناك مىباشند زيرا جنگ خالد در نهر المراة ( محل ) در دل آنان رعب افكنده و من كه قطبه باشم در نظر آنها بسى مهيب و ترس افزا مىباشم .
عمر به او نوشت كه در جاى خود پايدارى كن و همواره بر حذر و هشيار باش آنگاه شريح بن عامر را كه يكى از افراد طايفهء بنى سعد بن بكر بود براى يارى او فرستاد او بقطبه كه در بصره بود رسيد و از او به قصد اهواز گذشت تا به محل دارس كه پاسگاه ايرانيان بود رسيد . نگهبانان او را كشتند . عمر عتبة بن غزوان را فرستاد و هنگام عزيمت به او چنين گفت : اى عتبه من ترا بر كشور هندوستان ( سرحد دريائى هند ) امير كردهام . آنجا يكى از ميدانهاى جنگ دشمن است از خداوند ميخواهم كه ترا يارى كند