در كلام اللَّه به كار رفته دو بار در وصف خدا و دو بار در وصف قرآن
مجوس :
اين لفظ فقط يك بار در قرآن آمده و مراد از آن ايرانيان قديم است * ( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هادُوا وَالصَّابِئِينَ وَالنَّصارى وَالْمَجُوسَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا إِنَّ الله يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ ) * حج : 17 .
* ( « وَالَّذِينَ أَشْرَكُوا » ) * كه در مقابل چهار مذهب آمده نشان ميدهد كه مذهب مجوس در اصل مذهب شرك نبوده و در رديف اديان توحيدى است و اخذ جزيه از آنها دليل بارز اين مطلب است در وسائل كتاب جهاد باب 49 . در اينكه جزيه فقط از اهل كتاب گرفته مىشود و آنها يهود و نصارى و مجوساند ، 9 . روايت در اين زمينه نقل شده از جمله از امام سجاد عليه السّلام كه فرمود : « انّ رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله قال : سنّوا بهم سنّة اهل الكتاب يعنى المجوس » با مجوس بطريق اهل كتاب رفتار كنيد .
در الميزان ذيل آيه شريفه آمده :
معروف آنست كه مجوس پيروان زرتشتاند و كتاب مقدّس آنها « أوستا » است ولى تاريخ حيات و زمان ظهور وى خيلى مبهم است ، در غلبهء اسكندر بايران كتاب اوستا از بين رفت سپس در زمان ساسانيان آن را از نو نوشتند لذا بحقيقت مذهبشان رسيدن مشكل شد ، مسلَّم اين است كه بتدبير عالم دو مبدء قائلند : مبدء خير و مبدء شرّ ( يزدان و اهريمن - يا نور و ظلمت ) . . . عناصر بسيط مخصوصا آتش را تقديس ميكنند در ايران ، چين و هند آتشكده هائى داشتند و همه را به « آهورامزدا » ميرسانند كه موجد كلّ است .
در كتاب عدل الهى مينويسد :
دو گانه پرستى در ايران قديم و اعتقاد ايرانيان به « اهورامزدا » و « اهريمن » كه بعدها با تعبير يزدان و اهريمن بيان شده است . . . بروشنى معلوم نيست كه آيا آئين زرتشت در اصل آئين توحيدى بوده است يا آئين دوگانگى ؟
اوستاى موجود ، اين ابهام را رفع نميكند ، زيرا قسمتهاى مختلف