لحية موى دو طرف صورت و چانه است و لحى استخوان فكّ و محلّ روئيدن لحية است اين كلمه فقط يك بار در قرآن مجيد يافته است .
لدد :
( بر وزن فرس ) خصومت شديد . « لدّ يلدّ لددا : اشتدّت خصومته » چنان كه در مصباح گفته است . لدّ بفتح اوّل بمعنى شديد الخصومة و الدّ كسى كه خصومتش شديدتر است .
در نهج البلاغه خطبهء 68 هست : « يا رسول اللَّه ماذا لقيت من امّتك من الأود و اللَّدد » اى رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله چه ها ديدم از امّت تو از كجى و خصومت ! ! * ( وَيُشْهِدُ الله عَلى ما فِي قَلْبِه وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ ) * بقره : 204 . خدا را بر ما فى الضميرش گواه ميگيرد حال آنكه سختترين دشمنان است .
* ( لِتُبَشِّرَ بِه الْمُتَّقِينَ وَتُنْذِرَ بِه قَوْماً لُدًّا ) * مريم : 97 . لدّ بضمّ اوّل جمع الدّ است : تا با آن پرهيزكاران را بشارت دهى و قومى را كه دشمن سر سختاند بترسانى . اين كلمه تنها دو بار در قرآن به كار رفته است .
لدن :
ظرف زمان و مكان است بمعنى « عند » و آن از « عند » اخصّ است و به مكان نزديك دلالت دارد گويند « لى عند فلان مال » يعنى مرا در ذمّهء فلانى مالى است ولى در اينجا « لدن » به كار نرود ( از اقرب الموارد ) .
* ( كِتابٌ أُحْكِمَتْ آياتُه ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ خَبِيرٍ ) * هود : 1 . كتابى است كه آياتش احكام سپس تفصيل يافته و از نزد حكيم خيبر است .
« لدن » بكاف خطاب ، ضمير غائب ، ياء متكلَّم و غيره اضافه مىشود مثل * ( وَهَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً ) * آل عمران :
8 . * ( وَيُؤْتِ مِنْ لَدُنْه أَجْراً عَظِيماً ) * نساء : 40 . * ( قَدْ بَلَغْتَ مِنْ لَدُنِّي عُذْراً ) * كهف : 76 . * ( وَعَلَّمْناه مِنْ لَدُنَّا عِلْماً ) * كهف : 65 .
لدى :
ظرف مكان و اسم جامد است بمعنى « عند » در مصباح گفته :
گاهى در زمان نيز به كار رود چون بضمير اضافه شود .
* ( وَأَلْفَيا سَيِّدَها لَدَى الْبابِ ) *