بيان مهاجرت بحبشه
چون پيغمبر آزار و گرفتارى ياران خود را ديد و خود آن حضرت با بودن ابو طالب عم و فضل خداوند عز و جل آسوده بود ولى قادر بر دفاع از ياران و حمايت آنان نبود فرمود بكشور حبشه مهاجرت كنيد شايد خداوند براى شما فرج و گشايشى سازد و از آنچه شما بدان دچار شدهايد نجات دهد زيرا در آنجا پادشاهى هست كه كسى با بودن او ستم نمىكشد ، مسلمانان از بيم محنت و براى نگهدارى دين خود بكشور حبشه مهاجرت نمودند و آن نخستين مهاجرت در عالم اسلام بود عثمان بن عفان با همسر خود رقيه دختر پيغمبر . ابو حذيفه بن عتبه بن ربيعه با همسر خود سهله دختر سهيل . زبير بن عوام و گروهى ديگر كه جمعا ده مرد و چهار زن گفته شده يازده مرد بودند سفر آنها در ماه رجب كه پنج سال از پيغمبرى آن حضرت مىگذشت و در دومين سال از آشكار نمودن دعوت بود . آنها مدت دو ماه شعبان و رمضان را در آن ديار پايدار بودند و در شوال سنه پنج از پيغمبرى آن بزرگوار مراجعت نمودند . علت مراجعت آنها سختى مفارقت پيغمبر بود كه آرزوى نزديكى آنها را داشت و نزد خداوند دعا مىكرد كه آنها را نزديك كند . اين سوره هم نازل شد : « بستاره هنگام فرود آمدن سوگند » چون به اين اميد رسيد « آيا لات و عزى و منات سيم ديگرى را ديدهايد » شيطان بر زبان آن حضرت چنين راند :
« آنها ( يعنى بتها ) بزرگ و ارجمند هستند كه شفاعت آنها آرزو مىشود » ( اين