و كسره ها و تشديدها و الفها و مدّهاى قرآن نيز نقل شده كه نقل آنها ضرور نيست ولى حاكى از كثرت اهتمام مسلمين به قرآن مجيد است .
در « قرآن در اسلام » ص 128 از اتقان سيوطى از ابو عمرودانى در عدد آيات قرآن شش قول نقل شده :
مجموع قرآن ششهزار آيه است ، بقولى ششهزار و دويست و چهار آيه بقولى ششهزار و دويست و چهارده آيه ، بقولى ششهزار و دويست و نوزده آيه ، بقولى ششهزار دوست و بيست و پنج آيه ، و بقولى ششهزار و دويست و سى و شش آيه است ، از اين شش قول دو قول از آن قرّاء اهل مدينه و چهار قول از آن قرّاء . . .
مكَّه و كوفه و بصره و شام مىباشد .
ناگفته نماند اختلاف در عدد آيات ناشى از اختلاف قرّاء در تعداد آيات است كه نسبت به نظر خويش مختلف شمردهاند مثلا در مجمع در بارهء سورهء بقره فرموده : عدد آيات در تعداد كوفى كه از على عليه السّلام نقل شده 288 و در عدد بصرى 287 و در عدد حجازى 285 و در عدد شامى 284 است .
بدين طريق ملاحظه مىشود كه در تعداد آيات بقره مجموعا چهار اختلاف دارند هكذا در سوره هاى ديگر .
علَّامهء طباطبائى فرمايد : تعداد آيات قرآنى به زمان پيغمبر اكرم ميرسد و در رواياتى از آنحضرت آيات با عدد مانند ده آيه از آل عمران ذكر شده و حتى از آنحضرت شمارهء آيات برخى از سور قرآنى رسيده مانند اينكه سورهء حمد هفت آيه و سورهء ملك سى آيه است ( قرآن در اسلام نقل از اتقان ) . اعراب قرآن قرآن مجيد در زمان حضرت رسول صلَّى اللَّه عليه و آله با خطَّ كوفه استنساخ ميشد چنان كه در « قرآن در اسلام » از اتقان نقل شده و جرجى زيدان در تاريخ آداب اللغة العربيّة ج 1 ص 228 ميگويد : قرآن را با خطَّ كوفى و نامه ها را با خطَّ نبطى مينوشتند ولى صاحب تاريخ قرآن در ص 44
قاموس قرآن ( فارسي ) — صفحة 292
مساهمون: سيد علي اكبر قرشي
ص٢٩٢