قوانين خدا استفاده كرده بزندگى ادامه دهد ديگر حاجتى بكتاب جديد و پيامبر جديد نداشت .
در مجمع ذيل آيهء شريفه ميگويد :
اين حديث از جابر به صحت رسيده كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : مثل من در ميان انبياء مثل كسى است كه خانهاى بنا كرده و در كمال و زيبائى آن كوشيد فقط جاى خشتى باقى ماند هر كه به آن خانه وارد ميشد و تماشا ميكرد ميگفت : اين خانه چه زيباست مگر جاى اين خشت ، فرمود : من بجاى همان خشت هستم . انبياء با من به آخر رسيدند اين حديث را بخارى و مسلم نقل كردهاند .
خدد :
خدّ بمعنى رخسار و چهره است * ( وَلا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ وَلا تَمْشِ فِي الأَرْضِ مَرَحاً ) * لقمان :
18 راغب گويد : دو خدّ انسان همان است كه از راست و چپ بينى او را احاطه نموده است .
قاموس حدّ آن دو را زير چشم تا گوشهء لب و آن قسمت از صورت كه بينى را از چپ و راست احاطه مىكند ، معيّن كرده است معنى آيه چنين مىشود : از مردم روى نگردان ( بمردم بى اعتنا مباش و تحقير مكن ) و در زمين بتكبّر و شادمانى گام مزن .
* ( قُتِلَ أَصْحابُ الأُخْدُودِ . . . بروج : 4 اصحاب گودال هلاك شدند . بقول راغب : خدّ و اخدود بمعنى گودالى است مستطيل و عميق و جمع آن اخاديد است در صحاح نيز اخدود را چنين معنى كرده است ولى قيد عميق ندارد . قاموس گويد :
خدّ بمعنى حفره و اخدود بمعنى جدول است .
به نظر راغب اصل آن بمعنى رخسار و استعمالش در گودال استعاره است . در نهج البلاغه خطبهء 67 هست « اضرع اللَّه خدودكم » :
خدا چهره هايتان را ذليل كند و در خطبهء 163 در صفت طيور آمده « الَّتى اسكنها اخاديد الارض » آنهائيكه در گودالهاى زمينى اسكان داده است .