و بدين صورت بود كه شريف حسين هرگز خود را اين گونه درمانده و وابسته به دربار خلافت نيافته بود ، از سوى ديگر خليفه نياز مبرمى به يارى و پشتيبانى شريف مكه براى مبارزه و جهاد با جهان مسيحيت داشت ؛ زيرا خليفه نمىتوانست مبارزهء خود را براى مسلمانان به عنوان جهاد توجيه كند مگر آن كه مكه مكرمه از او حمايت كند پس اگر مىتوانست اين تأييد را از مكه كسب نمايد ، شايد تمامى مشرق را در دريايى از خون غوطهور مىنمود ، ليكن شريف حسين مرد زيرك و دانا و ديندارى بود و در اعتقادات مذهبى خود راسخ گام ، و از اين رو معتقد بود كه جهاد جنگى است فراتر از جنگهاى عادى كه ميان حاكمان انجام مىگيرد ، بنابر اين نمىتوانست جنگى را كه ناشى از پيمان ميان خليفه و دولت آلمان مسيحى است جهاد مقدس بنامد ، از اين رو از خواستهء عثمانيان سرپيچى نمود و از سوى ديگر پيامهايى براى سران مخالف پيمان محور فرستاد و از آنان تقاضا نمود كه با تحريم خود ملت او را كه هرگز منافعى در اين جنگ ندارند گرسنه رها نكنند . در برابر اين اقدام ، عثمانيان محاصرهء جزئى حجاز را با در دست گرفتن راه آهن حجاز آغاز كردند ، ليكن انگليسيها به رساندن مواد خوراكى به سواحل حجاز همچنان ادامه دادند . از سوى ديگر شريف حسين در پاسخ گويى به محاصره عثمانيان ژانويه 1915 ميلادى گروهى از افسران عرب به نامهاى ياسين الهاشمى ( فرمانده افسران عراقى ) و على رضا الركابى ( فرمانده افسران سورى ) و عبدالغنى العريسى ( نمايندهء غير نظاميان سورى ) را براى برنامه ريزى جهت شورش نظامى بر عليه عثمانيان در سوريه به دمشق فرستاد و در اين فاصله ، مردم عراق و سوريه طى نامههاى فراوان شريف حسين را با عناوين پدر اعراب ، رهبر مسلمانان و امير بزرگ خطاب كرده و از او خواستند ملتهاى عرب را از شرّ طلعت پاشا و
موسوعة العتبات المقدسة ( مدينة / مكة ) ( مكه و مدينه از ديدگاه جهانگردان اروپايى ) ( فارسى ) — صفحة 165
مساهمون: جعفر الخياط
ص١٦٥