هامش
[ ( ) ] بقيه ذيل از صفحه قبل :
و خرابههائى از آن باقى مانده است .
بناى نيشابور را در خراسان و جندىشاپور را در خوزستان ( ما بين شوشتر و دزفول ) نيز به او نسبت مىدهند .
اسم اين شهر در اصل « وه انتيوك شاپور » بوده يعنى : « شهر شاپور كه به از انطاكيه است » .
بعدها اين لفظ مبدل به وندىشاپور و گندى و جندىشاپور شد .
نوشتهاند كه اين شهر به دست اسراى رومى ساخته شده بود و سكنهء آن هم غالبا اهل انطاكيه بودند .
مورخين گرجستان نوشتهاند كه شاپور پسر خود مهران را به سلطنت گرجستان فرستاد و او سلسلهء سلاطين خسروى را در آن جا تأسيس كرد و بعد مسيحى شد .
شاپور يكى از شاهان نامى سلسلهء ساسانى است . شكيل و شجاع و با عزم بوده و مردم او را دوست مىداشتند .
و ليكن در سياست خارجه ، از فتوحات او نتيجهء بزرگى عايد ايران نگرديد . زيرا غرور ، پيشرفتهاى او را گاهى عقيم مىگذاشت .
بعضى او را « داريوش سلسلهء ساسانى » مىدانند و ليكن او طرف مقايسه با آن شاه بزرگ نيست .
جنگهاى او بيشتر براى تاخت و تاز بود نه براى مملكت ستانى و مملكت دارى .
با وجود اين ، از خوشبختى سلسلهء ساسانى بود كه دو نفر از نخستين شاهان آن ، مانند اردشير و شاپور ، اين سلسله را در انظار عالم بزرگ و مبانى دولت ساسانى را محكم نمودند .
فوت او در 271 ميلادى روى داد .
( تاريخ ايران ، تاليف مشير الدوله ، چاپ خيام ، ص 185 و 186 )