أوصاف الأشراف — صفحة 29

جماعت فرموده است : « يا ايّها الذين آمنوا توبوا إلى اللَّه توبة نصوحا عسى ربّكم ان يكفّر عنكم سيّئاتكم » 66 : 8 . ( 1 ) و نيز فرموده است : « انّما التّوبة على اللَّه للذين يعملون السّوء بجهالة ثم يتوبون من قريب فاولئك يتوب اللَّه عليهم » 4 : 17 ( 2 ) . و امّا توبه خاص كه از ترك اولى باشد شرائط آن از اين ( 3 ) معنا كه ياد كرده شده مفهوم ( 4 ) مىشود ، و در اين باب فرموده است : « لقد تاب اللَّه على النّبى و المهاجرين و الانصار الذين اتّبعوه في ساعة العسرة » 9 : 117 . ( 5 ) و امّا توبه اخصّ از دو چيز بود : يكى از التفات سالك به غير مطلوب ، و به اين سبب گفته‌اند : « اليمين و الشّمال مضلَّتان » . ( 6 ) و دوم از عود به مرتبه‌اى كه از آن مرتبه ترقى بايد كرد ( 7 ) به التفات بدان مرتبه بر وجه رضا به اقامت در آنچه اين جمله ايشان را گناه باشد ، و به اين سبب گفته‌اند : « حسنات الابرار سيئات المقرّبين » و ايشان را از آن گناه به توبه و استغفار و ترك اصرار و ندامت بر فوات گذشته ، و تضرع به حضرت آفريدگار تعالى و تقدس پاك بايد باشد . من تاب و اخلص سرّه للَّه فاللَّه له « انّ اللَّه يحب التّوابين و يحبّ المتطهرين » 2 : 222 ( 8 )