در حديثى مىخوانيم :
اعبد اللَّه كانك تراه فان لم تكن تراه فانه يراك :
« خدا را آن چنان عبادت كن كه گويى او را مىبينى و اگر تو او را نمىبينى او تو را به خوبى مىبيند » .
نقل مىكنند بيدار دلى بعد از گناهى توبه كرده بود ، و پيوسته مىگريست ، گفتند : چرا اينقدر گريه مىكنى ؟ مگر نمىدانى خداوند متعال غفور است ؟
گفت : آرى ، ممكن است او عفو كند ، ولى اين خجلت و شرمسارى كه او مرا ديده چگونه از خود دور سازم ؟ !
گيرم كه تو از سر گنه درگذرى
زان شرم كه ديدى كه چه كردم چكنم ؟ !