چهارم - اين قسمت آيه
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ
امر مىكند آنها را بتقوى و اين امر شامل كسى مىشود كه مىتواند غير متقى هم باشد در صورتى غير متقى است كه جايز الخطا باشد .
پس آيه دلالت مىكند كه شخص جايز الخطا بايد پيروى كند از كسى كه عصمت او واجب است و آنها همان كسانى هستند كه آيه صادقين بايشان لقب داده و حكم اين دستور دلالت دارد بر اينكه واجب است جايز الخطا پيرو معصوم باشد تا اين پيروى او از معصوم مانع از خطايش گردد ، اين حكم در تمام زمانها هست پس لازم است كه صادقين نيز در هر زمان باشد .
ادعاى او كه گفت چرا جايز نيست بودن مؤمن با معصوم موجود در هر زمان .
در جوابش مىگوئيم ما نيز اعتراف داريم باينكه بايد در هر زماني معصومى وجود داشته باشد جز اينكه ما معتقديم معصوم مجموع امت هستند ولى شما مىگوئيد آن معصوم يكى از امت است .
ما مىگوئيم : قسم دوم ( معصوم يك نفر باشد ) باطل است .
زيرا خداوند بر هر يك از مؤمنين واجب كرده با صادقين باشند اين كار در صورتى برايش امكان دارد كه بشناسد صادق كيست .
زيرا كسى كه نمىداند صادق كيست اگر امر كنند به او با صادق باش اين تكليف به چيزى است كه از قدرتش خارج است چون ما يك شخص معينى را نمىشناسيم كه متصف بصفت عصمت و علم باشد و اين مطلب را نيز نمىدانيم كه چنين فردى واجب است كه باشد .
پس ثابت مىشود كه
كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ
امر به بودن با شخص معين نباشد .
وقتى اين مطلب باطل شد ميماند همان نظرى كه ما گفتيم كه با تمام امت باشيم و دليل است بر اينكه قول تمام امت صحيح و حق است و از اين كه