لَكُمْ أَنْ تُؤْذُوا رَسُولَ اللَّهِ وَ لا أَنْ تَنْكِحُوا أَزْواجَهُ مِنْ بَعْدِهِ أَبَداً إِنَّ ذلِكُمْ كانَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيماً
و در اين آيه فرموده :
النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ
پس پيامبر بمنزله پدر آنها است بعد ميفرمايد :
وَ لا تَنْكِحُوا ما نَكَحَ آباؤُكُمْ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً وَ مَقْتاً وَ ساءَ سَبِيلًا
.
پس هر كس ازدواج با زنان پيامبر را حرام بداند ازدواج به كسانى كه خدا در قرآن فرموده حرام دانسته است كه آنها عبارتند از مادران و دختران و خواهران و عمهها و خالهها و دختران برادر و دختران خواهر و آنچه از راه شيرخوارگى حرام شده زيرا حرمت اينها مانند حرمت زنان پيامبر است .
كسى كه حرام بداند مادران و دختران و خواهران و عمهها را ازدواج با زنان پيامبر و حلال بداند بقيه زنانى را كه خداوند حرام كرده مشرك است زيرا از خود دين ساخته است همان خدائى كه زنان پيامبر را حرام نموده مادران دختران و خواهران و . . . حرام كرده است ) .
اما آنچه تذكر داده بودى كه شيعه چند نفرى با يك زن همبستر ميشوند به خدا پناه ميبرم كه چنين كارى راه و روش خدا و پيامبر باشد دين خدا آنست كه حلال بدانى حلال را و حرام بدانى حرام را از جمله چيزهائى كه خداوند حلال نمود متعه است ( عقد موقت ) در قرآن و ديگرى حج تمتع است اين دو را كه حلال نموده بعد ديگر تحريم نكرده ، وقتى شخص مسلمانى تصميم بگيرد زنى را صيغه كند مطابق دستور خدا و سنت پيامبر رفتار كرده اين يك ازدواج است نه زنا وقتى هر دو راضى به مبلغ و مدت گردند چنانچه خداوند در اين آيه مىفرمايد :
فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ
.
اگر هر دو مايل بودند مدت را طولانى كنند به همان مبلغ روز آخر قبل از غروب آفتاب هر چه مايلند به مدت مىافزايند اما در صورتى كه روز آخر سپرى شد ديگر نمىتوانند اضافه كنند مگر با صيغه جديدى . بين آن دو عده نيست مگر