بخش شصت و سوم آياتى كه دلالت بر مقام ائمه و نجات دادن شيعيان در آخرت و سؤال از ولايت دارد
مناقب : از حضرت قائم عليه السّلام در باره آيه :
إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ
نقل شده كه فرمود به خدا سوگند ما هستيم كه اجازه داريم روز قيامت و سخنگويان واقع گوئيم .
عبد اللَّه بن خليل از على عليه السّلام نقل مىكند كه آيه
وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ
در باره ما نازل شده .
زيد شحام گفت حضرت صادق عليه السّلام در باره آيه :
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقاتُهُمْ أَجْمَعِينَ يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ
فرمود شيعيان ما مورد رحمت خدايند و به خدا سوگند ما هستيم كه در اين آيه استثناءشدهايم و ميتوانيم رفع نياز كنيم .
كنز : عيسى بن داود از حضرت موسى بن جعفر نقل كرد كه مردى از آن جناب معنى اين آيه را پرسيد :
يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا
فرمود بشفاعت آل محمّد روز قيامت نميرسد مگر كسى كه به او اجازه