است كه استغفار و ترك گناه سبب فزونى روزى و بهبودى زندگى مىشود ، از جمله :
در حديثى از على ع آمده كه فرمود
اكثر الاستغفار تجلب الرزق :
« زياد استغفار كن تا روزى را به سوى خود جلب كنى » ( 1 ) .
در حديث ديگرى از پيغمبر اكرم ص چنين نقل شده كه فرمود :
من انعم اللَّه عليه نعمة فليحمد اللَّه تعالى ، و من استبطا الرزق فليستغفر اللَّه ، و من حزنه امر فليقل : لا حول و لا قوة الا باللَّه :
« كسى كه خداوند نعمتى به او بخشيده شكر خدا را بجا آورد ، و كسى كه روزيش تاخير كرده از خدا طلب آمرزش كند ، و كسى كه بر اثر حادثه اى غمگين گردد بگويد : لا حول و لا قوة الا باللَّه » ( 2 ) .
در نهج البلاغه نيز مىخوانيم « و قد جعل اللَّه سبحانه الاستغفار سببا لدرور الرزق و رحمة الخلق ، فقال سبحانه * ( اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّه كانَ غَفَّاراً يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً ) * . . . » : « خداوند سبحان ، استغفار را سبب فزونى روزى و رحمت خلق قرار داده ، و فرموده از پروردگارتان طلب آمرزش كنيد كه او بسيار آمرزنده است ، باران پر بركت آسمان را بر شما مىفرستد » ( 3 ) .
حقيقت اين است كه مجازات بسيارى از گناهان محروميتهايى در اين جهان است و هنگامى كه انسان از آن توبه كند و راه پاكى و تقوى را پيش گيرد خداوند اين مجازات را از او بر طرف مىسازد ( 4 ) .
هامش
( 1 و 2 ) تفسير « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 424 .
( 3 ) « نهج البلاغه » خطبه 143 .
( 4 ) شرح ديگرى در اين زمينه تحت عنوان « گناه و ويرانى جامعهها » ذيل آيه 52 سوره هود داشتيم ( تفسير نمونه جلد 9 صفحه 131 ) .