و بعضى نيز آن را مركب از « سال » و « سبيل » مىدانند كه در صورت اول مفهومش اين است « راهى به طلب » و در صورت دوم « راهى طلبيد » و معنى كنايى هر دو « گوارا » است .
بعضى نيز تصريح كردهاند كه در لغت عرب كلمه « سلسبيل » وجود نداشته و اين از ابداعات قرآن مجيد است ( 1 ) .
ولى معنى اول از همه مشهورتر و مناسبتر است .
سپس از پذيرايى كنندگان اين بزم پرسرور كه در جوار رحمت حق در بهشت برين برپا مىشود سخن به ميان آورده ، مىگويد : « بر گرد آنها نوجوانان جاودانى مىگردند كه هر گاه آنها را ببينى گمان مىكنى مرواريدهاى پراكندهاند » ! ( * ( وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ إِذا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤاً مَنْثُوراً ) * ) .
هم خودشان در بهشت جاودانى هستند ، و هم طراوت و زيبايى و نشاط جوانى آنها جاودانى است ، و هم پذيرايى كردن آنان ، چرا كه تعبير « مخلدون » از يك سو ، و تعبير « * ( يَطُوفُ عَلَيْهِمْ ) * » ( بر آنها طواف مىكنند ) از سوى ديگر بيانگر اين واقعيت است .
تعبير به « * ( لُؤْلُؤاً مَنْثُوراً ) * » ( مرواريدهاى پراكنده ) اشاره اى است به زيبايى و صفا و درخشندگى و جذابيت آنها ، و هم حضورشان در همه جاى اين بزم الهى و روحانى .
هامش
( 1 ) بعضى از مفسران گفتهاند كه « سلسبيل » قاعدتا ما لا ينصرف است ، زيرا علميت و عجمه در آن جمع است ، و اينكه در اينجا تنوين به خود گرفته به خاطر هماهنگى با آخر آيات ديگر اين سوره است .