« آنها در حقيقت از آخرت نمىترسند » ( * ( بَلْ لا يَخافُونَ الآخِرَةَ ) * ) .
اگر آنها از عذاب آخرت بيم داشتند ، اينهمه بهانه جويى نمىكردند ، تكذيب رسول خدا ص نمىنمودند ، آيات الهى را به باد سخريه نمىگرفتند ، تعداد فرشتگان مامور عذاب را وسيله استهزاء قرار نمىدادند .
و از اينجا اثر ايمان به معاد در تقوا پرهيز از گناه و پاك شدن از انواع معاصى بزرگ روشن مىشود .
به حق بايد گفت كه ايمان به جهان رستاخيز و پاداش و كيفر قيامت شخصيت تازه اى به انسان مىبخشد ، و مىتواند افراد بىبندوبار و متكبر و خودخواه و ظالم را به انسانى متعهد و متقى و متواضع و عدالت پيشه تبديل كند .
سپس بار ديگر تاكيد مىكند آن گونه كه آنها در باره قرآن مىانديشند ، نيست ، ( كلا ) .
« مسلما قرآن تذكر و يادآورى است » ( * ( إِنَّه تَذْكِرَةٌ ) * ) .
« و هر كس بخواهد از آن پند مىگيرد » ( * ( فَمَنْ شاءَ ذَكَرَه ) * ) .
قرآن هم راه را نشان داده ، و هم ديده بينا در اختيار گذارده ، و هم نور آفتاب را ، « تا آدمى نگاه كند پيش پاى خويش » .
در عين حال پند گرفتن از آن جز به مشيت و توفيق الهى ممكن نيست « و آنها اندرز نمىگيرند جز اينكه خدا بخواهد » ( * ( وَما يَذْكُرُونَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّه ) * ) .
اين جمله داراى چند تفسير است ، يكى همان كه در بالا گفتيم ، يعنى انسان
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 265
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٦٥