اطلاق شده است . اين نيز لازم به ياد آورى است كه در قرآن مجيد واژه « رجز » ( بر وزن شرك ) غالبا به معنى عذاب آمده است ( 1 ) .
بعضى نيز معتقدند كه « رجز » و « رجس » كه به معنى « پليدى » است مرادف است ( 2 ) .
اين معانى سه گانه گرچه با هم متفاوتند ، ولى در عين حال ارتباط نزديكى با يكديگر دارند ، و به هر حال آيه مفهوم جامعى دارد كه هر گونه انحراف و عمل زشت و پليد ، و هر كارى را كه موجب خشم و عذاب الهى در دنيا و آخرت مىگردد شامل مىشود .
مسلم است پيامبر اسلام ص حتى قبل از نبوت از اين امور پرهيز و هجران داشت ، و تاريخ زندگى او كه دوست و دشمن به آن معترفند نيز گواه بر اين معنى است ، ولى در اينجا به عنوان يك اصل اساسى در مسير دعوت الى اللَّه ، و نيز به عنوان يك الگو و اسوه براى همگان ، روى آن تكيه شده است .
و در چهارمين دستور مىفرمايد : « منت مگذار و فزونى مطلب » ( * ( وَلا تَمْنُنْ تَسْتَكْثِرُ ) * ) ( 3 ) .
در اينكه نهى از منت و فزونى طلبيدن در چه مواردى است باز در اينجا
هامش
( 1 ) به آيات 134 و 135 اعراف و 5 سبا و 11 جاثيه و 59 بقره و 162 اعراف و 34 عنكبوت مراجعه شود .
( 2 ) در تفسير فخر رازى اين معنى به صورت يك احتمال ذكر شده ( جلد 30 صفحه 193 ) .
( 3 ) توجه داشته باشيد كه « تستكثر » در اينجا حال است نه جواب نهى ( زيرا به صورت مرفوع آمده است ) بنا بر اين مفهوم آيه چنين مىشود « منت مگذار در حالى كه فزونى مىطلبى و يا عملت را بزرگ مىشمرى » .