مستحكمشان افكند ، و همه را درهم كوبيد و جسمهاى بىجانشان بر زمين افتاد .
قابل توجه اينكه : قرآن عامل نابودى اين قوم سركش را عذابى سركش مىشمرد « الطاغية » و اين عذاب سركش در سوره اعراف آيه 78 به عنوان « رجفة » ( زلزله ) ذكر شده ، و در آيه 13 فصلت « صاعقة » و در 67 هود « صيحة » آمده است كه در حقيقت همه به يك معنى بازمىگردد ، زيرا صاعقه هميشه با صداى عظيمى همراه است ، و لرزه بر نقطه اى كه فرود مىآيد وارد مىكند و عذابى است طغيانگر ( 1 ) سپس به سراغ سرنوشت « قوم عاد » مىرود ، قومى كه در سرزمين « احقاف » ( در شبه جزيره عرب يا يمن زندگى مىكردند ) قامتهايى طويل ، اندامى قوى ، شهرهايى آباد ، زمينهايى خرم و سرسبز ، و باغهايى پرطراوت داشتند ، پيامبر آنها حضرت « هود » بود ، آنها نيز طغيان و سركشى را بجايى رساندند كه خداوند با عذابى دردناك كه شرح آن در همين آيات آمده است طومار زندگى آنها را درهم پيچيده ، نخست مىفرمايد : « اما عاد به وسيله تندبادى سركش و پرسروصدا و سرد و مسموم به هلاكت رسيدند » ( * ( وَأَمَّا عادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عاتِيَةٍ ) * ) .
« صرصر » ( بر وزن دفتر ) به بادهاى سرد يا پرسروصدا و يا مسموم گفته مىشود ، و مفسران هر سه معنى را در تفسير آن ذكر كردهاند ، و جمع ميان آنها نيز ممكن است .
« عاتية » از ماده « عتو » ( بر وزن غلو ) به معنى سركش است ، منتها نه سركش از فرمان خدا ، بلكه سركش در معيار نسيمها و بادهاى معمولى .
هامش
( 1 ) سرگذشت « قوم ثمود » در جلد 6 تفسير نمونه صفحه 234 تا 241 مشروحا آمده است .