دنيا ناگهان دامان مجرمان سركش و طاغيان خودخواه را مىگيرد ، همانگونه كه « القارعة » در آيه بعد در كلمات بعضى از مفسران به همين معنى تفسير شده است ، و اتفاقا اين تفسير با آيات آينده كه سخن از عذابهاى كوبنده قوم عاد و ثمود و فرعون و قوم لوط مىگويد تناسب بيشترى دارد .
در تفسير « على بن ابراهيم » نيز مىخوانيم : « * ( الْحَاقَّةُ ) * ، الحذر بنزول العذاب » : « حاقه هشدارى است به نازل شدن عذاب » نظير آنچه در باره آل فرعون ( مؤمن - آيه 45 ) آمده است كه مىفرمايد وَحاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذابِ :
« عذاب بد بر آل فرعون نازل گشت » ( 1 ) .
سپس به سراغ بيان سرنوشت اقوامى مىرود كه روز قيامت ( يا نزول عذاب الهى را در دنيا ) منكر شدند ، و مىافزايد : « قوم ثمود و عاد عذاب كوبنده الهى را انكار كردند » ( * ( كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعادٌ بِالْقارِعَةِ ) * ) .
« اما قوم ثمود به وسيله عذابى سركش هلاك شدند » ( * ( فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ ) * ) .
« قوم ثمود » قومى بودند كه در يك منطقه كوهستانى ميان حجاز و شام زندگى مىكردند ، حضرت « صالح » به سوى آنها مبعوث شد ، ولى آنها هرگز ايمان نياوردند و به مبارزه با او برخاستند حتى از او خواستند كه اگر راست مىگويى عذابى را كه به ما وعده مىدهى فرود آور ! در اين هنگام « صاعقه اى ويرانگر » بر آنها مسلط شد ، و در چند لحظه لرزه بر قصرها و خانه هاى
هامش
( 1 ) تفسير « على بن ابراهيم » جلد 2 صفحه 383 ( توجه داشته باشيد « حاقة » با « حاق » از يك ماده است ) .