و در پايان آيه به اجر و پاداش كسانى كه ايمان و عمل صالح دارند اشاره كرده مىافزايد : « كسى كه به خدا ايمان آورد ، و عمل صالح انجام دهد ، و اين راه را تداوم بخشد ، خداوند او را در باغهايى از بهشت داخل مىكند كه از زير درختانش نهرها جارى است ، جاودانه و براى هميشه در آن خواهد ماند ، و خداوند روزى نيكويى براى او قرار داده است » ( * ( وَمَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّه وَيَعْمَلْ صالِحاً يُدْخِلْه جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً قَدْ أَحْسَنَ اللَّه لَه رِزْقاً ) * ) .
تعبير به « يؤمن » و « يعمل » به صورت فعل مضارع اشاره به اين است كه ايمان و عمل صالح آنها محدود به زمان خاصى نيست بلكه استمرار و تداوم دارد ( 1 ) .
و تعبير به « خالدين » دليل بر جاودانگى بهشت است ، بنا بر اين ذكر كلمه « ابدا » بعد از آن تاكيدى براى « خلود » محسوب مىشود .
تعبير « رزقا » به صورت « نكره » اشاره به عظمت و اهميت روزيهاى نيكويى است كه خداوند براى اين جمعيت فراهم مىسازد ، و مفهوم وسيعى دارد كه هر گونه موهبت الهى را در آخرت و حتى در دنيا نيز دربر مىگيرد ، چرا كه نتيجه ايمان و تقوا تنها مربوط به آخرت نيست ، افراد مؤمن و پرهيزگار در اين دنيا نيز زندگى پاكتر و آرامتر و لذتبخشترى دارند .
هامش
( 1 ) بايد توجه داشت كه ضميرهايى كه در آيه به كار رفته بعضى به صورت جمع و بعضى به صورت مفرد است ، و اين به خاطر آن است كه آنجا هم كه به صورت مفرد است به معنى جنس و جمع است .