در آيه 44 سوره نحل مىخوانيم : وَأَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ « ما ذكر را بر تو نازل كرديم تا براى مردم تبيين كنى آنچه بر آنها نازل شده است » و در آيه 6 سوره « حجر » آمده است وَقالُوا يا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْه الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ : « دشمنان گفتند : اى كسى كه ذكر بر تو نازل شده تو ديوانه اى » ! و اگر در بعضى از روايات از ائمه اهل بيت ع آمده كه منظور از ذكر رسول خدا ص است و « أَهْلَ الذِّكْرِ » مائيم ممكن است اشاره به بطون آيه باشد ، زيرا مىدانيم « أَهْلَ الذِّكْرِ » كه در آيه فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ ( از اهل ذكر سؤال كنيد اگر نمىدانيد ) ( نحل 43 ) آمده به معنى خصوص اهل بيت ع نيست بلكه شان نزول آن علماى اهل كتاب است ولى با توجه به اينكه « ذكر » معنى وسيعى دارد كه پيامبر اسلام ص را نيز شامل مىشود اين يكى از مصداقهاى آن محسوب مىشود ( 1 ) .
به هر حال هدف نهايى از ارسال اين رسول و انزال اين كتاب آسمانى اين است كه با تلاوت آيات الهى آنها را از ظلمتهاى كفر و جهل و گناه و فساد اخلاق بيرون آورده ، به سوى نور ايمان ، و توحيد ، و تقوا ، رهنمون گردد ، و در حقيقت تمام اهداف بعثت پيغمبر ص و نزول قرآن در همين يك جمله خلاصه شده ، خارج كردن از ظلمتها به نور ، و قابل توجه اينكه « ظلمات » به صيغه جمع و « نور » به صيغه مفرد ذكر شده ، زيرا شرك و كفر و فساد ، عامل پراكندگى و چندگانگى است ، در حالى كه ايمان و توحيد و تقوا عامل وحدت و يگانگى مىباشد .
هامش
( 1 ) براى توضيح بيشتر به جلد 11 تفسير نمونه ( صفحه 243 به بعد ) مراجعه فرمائيد .