خداوند از اعمال انسانها در قيامت كه در جمله قبل آمده است مىدانند ، ولى ظاهر اين است كه به كل محتواى آيه برمىگردد ( اصل رستاخيز و فرع آن كه مساله اخبار به اعمال است ، اخبارى كه مقدمه حساب و جزا است ) .
در آيه بعد چنين نتيجه گيرى مىكند : « اكنون كه قطعا معادى در كار است ، همه شما به خدا و رسول او و نورى كه نازل كردهايم ايمان بياوريد » ( * ( فَآمِنُوا بِاللَّه وَرَسُولِه وَالنُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا ) * ) .
و بدانيد « خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است » ( * ( وَاللَّه بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ ) * ) .
به اين ترتيب دستور مىدهد كه خود را براى رستاخيز از طريق ايمان و عمل صالح آماده كنند ، ايمان به سه اصل به « خدا » و « پيامبر » و « قرآن » كه اصول ديگر نيز در آن درج است .
تعبير از قرآن به عنوان « نور » در آيات متعددى وارد شده و تعبير به « انزلنا » ( نازل كرديم ) شاهد ديگرى بر آن است ، هر چند در روايات متعددى كه از طرق اهل بيت ع به ما رسيده « نور » در آيه مورد بحث به وجود « امام » ع تفسير شده ، اين تفسير ممكن است از اين نظر باشد كه وجود امام ع تجسم عملى كتاب اللَّه محسوب مىشود ، و لذا گاه از پيامبر ص و امام ع به قرآن ناطق ياد مىشود ، در ذيل يكى از اين روايات از امام باقر ع مىخوانيم كه در باره امامان مىگويد :
و هم الذين ينورون قلوب المؤمنين
: « آنها كسانى هستند كه دلهاى مؤمنان را نور و روشنايى مىبخشند » ( 1 ) .
هامش
( 1 ) تفسير « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 341 .