غبنهاست ( 1 ) سپس به بيان حال مؤمنان در آن روز پرداخته مىافزايد .
كسى كه ايمان به خدا آورد و عمل صالح انجام دهد ، خداوند سيئات او را مىپوشاند و از بين مىبرد ، و او را در باغهايى از بهشت وارد مىكند كه از زير درختانش نهرها جارى است ، جاودانه تا ابد در آن مىمانند ، و اين پيروزى بزرگى است « ( * ( وَمَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّه وَيَعْمَلْ صالِحاً يُكَفِّرْ عَنْه سَيِّئاتِه وَيُدْخِلْه جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ) * ) .
به اين ترتيب هنگامى كه دو شرط اصلى ، يعنى ايمان و عمل صالح ، حاصل شود ، اين مواهب عظيم ، پشت سر آن خواهد بود : بخشودگى گناهان كه بيش از همه چيز فكر انسان را به خود مشغول مىدارد ، و بعد از پاك شدن از گناه ورود به بهشت جاودان ، و نيل به فوز عظيم ، بنا بر اين همه چيز بر محور ايمان و عمل صالح دور مىزند و سرمايههاى اصلى همينها است ، اينها كسانى هستند كه در آن « * ( يَوْمُ التَّغابُنِ ) * » نه تنها مغبون نيستند ، بلكه به پيروزى بزرگ و فوز عظيم رسيدهاند .
سپس مىافزايد : « اما كسانى كه كافر شدند ، و آيات ما را تكذيب كردند اصحاب دوزخند و جاودانه در آن مىمانند ، و سرانجام آنها سرانجام بدى است » ( * ( وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ خالِدِينَ فِيها وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ) * ) .
هامش
( 1 ) « تغابن » از باب تفاعل است ، و معمولا در مورد كارهايى گفته مىشود كه دو جانبه باشد مانند تعارض و تزاحم و . . . اين معنى در مورد قيامت ممكن است به اين ترتيب باشد كه تعارض گروه مؤمنان و كافران نتيجه اش در قيامت ظاهر مىشود ، و در حقيقت روز قيامت روز ظهور تغابن است ، از بعضى از كلمات اهل لغت نيز استفاده مىشود كه باب « تفاعل » هميشه به اين معنى نيست و در اينجا به معنى ظهور غبن است ( مفردات راغب ماده غبن ) .