« مقربان در باغهاى پر نعمت بهشتند » ( * ( فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ) * ) ( 1 ) .
تعبير به « جنات النعيم » انواع نعمتهاى مادى و معنوى بهشت را شامل مىشود .
ضمنا اين تعبير مىتواند اشاره به اين باشد كه باغهاى بهشت تنها كانون نعمت است بر خلاف باغهاى دنيا كه گاه وسيله زندگى و زحمت است ، همانگونه كه حال مقربان در آخرت با حالشان در دنيا متفاوت است ، زيرا مقام والايشان در اين دنيا توأم با مسئوليتهايى است در حالى كه در سراى ديگر تنها مايه نعمت است .
بديهى است منظور از « قرب » در اينجا « قرب مقامى » است نه « قرب مكانى » چرا كه خداوند مكان ندارد و از ما به ما نزديكتر است .
آيه بعد به چگونگى تقسيم نفرات آنها در امم گذشته و اين امت اشاره كرده ، مىگويد : « گروه كثيرى از امتهاى نخستينند » ( * ( ثُلَّةٌ مِنَ الأَوَّلِينَ ) * ) .
« و گروه اندكى از امت آخرين » ( * ( وَقَلِيلٌ مِنَ الآخِرِينَ ) * ) .
« ثلة » چنان كه « راغب » در « مفردات مىگويد » در اصل به معنى قطعه مجتمع از پشم است ، سپس به معنى جماعت و گروه به كار رفته است .
بعضى نيز آن را از « ثل عرشه » ( تختش فرو ريخت و حكومتش قطع شد ) گرفته و آن را به معنى « قطعه » مىدانند ، و در اينجا به قرينه مقابله با « قليل من الآخرين » به معنى قطعه عظيم است .
هامش
( 1 ) « * ( فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ) * » ( جار و مجرور ) ممكن است متعلق به « مقربين » باشد ، و يا متعلق به محذوفى كه « حال » است براى « مقربين » و در تقدير چنين است « كائنين فى جنات النعيم » و يا خبر بعد از خبر .