[ سوره الرحمن ‹ 55 › : آيات 37 تا 45 ]
فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَكانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهانِ ‹ 37 › فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ‹ 38 › فَيَوْمَئِذٍ لا يُسْئَلُ عَنْ ذَنْبِه إِنْسٌ وَلا جَانٌّ ‹ 39 › فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ‹ 40 › يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصِي وَالأَقْدامِ ‹ 41 ›
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ‹ 42 › هذِه جَهَنَّمُ الَّتِي يُكَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ ‹ 43 › يَطُوفُونَ بَيْنَها وَبَيْنَ حَمِيمٍ آنٍ ‹ 44 › فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ‹ 45 ›
ترجمه :
37 - در آن هنگام كه آسمان شكافته شود ، و همچون روغن مذاب گلگون گردد ( حوادث هولناكى رخ مىدهد كه تاب تحمل آن را نخواهيد داشت ) .
38 - پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مىكنيد ؟ ! 39 - در آن روز هيچكس از انس و جن از گناهش سؤال نمىشود .