وسعتش به اندازه تمام آسمانها و زمين مىباشد .
لذا گاهى آن را به جايگاه ويژه اى از بهشت تفسير كردهاند كه در كنار « سدرة المنتهى » است ، و محل خاصان و مخلصان است .
و گاه گفتهاند به معنى بهشت برزخى است كه ارواح شهداء و مؤمنان موقتا به آنجا مىروند .
تفسير اخير از همه مناسبتر به نظر مىرسد ، و از امورى كه به روشنى بر آن گواهى مىدهد اين است كه در بسيارى از روايات معراج آمده است كه پيغمبر ص عده اى را در اين بهشت متنعم ديد ، در حالى كه مىدانيم هيچكس در بهشت جاويدان قبل از روز قيامت وارد نمىشود ، زيرا آيات قرآن به خوبى دلالت دارد كه پرهيزگاران در قيامت بعد از محاسبه ، وارد بهشت مىشوند ، نه بلافاصله بعد از مرگ ، و ارواح شهداء نيز در بهشت برزخى قرار دارند ، زيرا آنها نيز قبل از قيام قيامت وارد بهشت جاويدان نمىشوند .
آيه « * ( ما زاغَ الْبَصَرُ وَما طَغى ) * » اشاره به اين معناست كه چشم پيامبر ص در مشاهده خود نه چپ و راست شد ، و نه از حد و مقصد تجاوز كرد ، و آنچه را ديد عين واقعيت بود ( زيرا « زاغ » از ماده « زيغ » به معنى انحراف به چپ و راست است ، و « طغى » از ماده « طغيان » به معنى تجاوز از حد است .
به تعبير ديگر انسان به هنگام مشاهده چيزى ، وقتى به اشتباه مىافتد كه دقيقا به خود آن توجه نكند يا به چپ و راست ، يا ما وراء آن بنگرد ( 1 ) .
هامش
( 1 ) در تفسير « الميزان » واژه اول به معنى « خطا در مشاهده كيفيت چيزى » تفسير شده ، و واژه دوم به معنى « خطا در اصل ديدن » ولى دليل روشنى براى اين تفاوت بيان نشده است ، بلكه آنچه در لغت آمده همان تفسيرى است كه در بالا گفتيم .