حتى در آيه 154 آل عمران اين گونه گمانها را « ظن الجاهلية » ( گمانهاى دوران جاهليت ) خوانده است .
به هر حال مساله حسن ظن به خدا ، و وعده رحمت و كرم و لطف و عنايت او از نشانههاى مهم ايمان و از وسائل مؤثر نجات و سعادت است .
تا آنجا كه در حديثى از رسول خدا ص آمده است :
ليس من عبد يظن باللَّه خيرا الا كان عند ظنه به ! :
هيچ بنده اى گمان نيك به خدا نمىبرد مگر اينكه خداوند طبق گمانش با او رفتار مىكند » ( 1 ) ! .
و در حديث ديگرى از امام على ابن موسى الرضا ( ع ) آمده است :
احسن باللَّه الظن ، فان اللَّه عز و جل يقول انا عند ظن عبدى المؤمن بى ، ان خير فخير و ان شر فشر :
« گمان خود را به خداوند خوب كن ، چرا كه خداوند عز و جل مىفرمايد : من نزد حسن ظن بنده مؤمنم هستم هر گاه گمان نيكى نسبت به من داشته باشد ، به نيكى با او رفتار مىكنم و اگر بد باشد به بدى » ! ( 2 ) .
و بالآخره در حديث ديگرى از پيامبر آمده است :
ان حسن الظن باللَّه عز و جل ثمن الجنة :
« حسن ظن به خدا بهاى بهشت است » ( 3 ) .
چه بهايى از اين سهلتر ؟ و چه متاعى از آن پرارزشتر ؟ .
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » جلد 70 صفحه 384 .
( 2 و 3 ) « بحار الانوار » جلد 70 صفحه 385 .