ذات پاكش همه جا حضور دارد ، و از رگ گردن به شما نزديكتر ، و ميان انسان و قلبش حائل مىشود ، با اين حال نيازى به ادعاى شما نيست ، او راستگويان را از مدعيان كاذب به خوبى مىشناسد ، و از اعماق جانشان با خبر است ، حتى درجات شدت و ضعف ايمان آنها را كه گاه از خودشان نيز پوشيده است ، نزد او روشن است ، با اين حال چرا اصرار داريد كه خدا را از ايمان خود با خبر سازيد ؟ ! سپس به گفتگوى اعراب باديه نشين بازمىگردد كه اسلام خود را به رخ پيامبر مىكشيدند ، و مىگفتند : ما با تو از در تسليم آمديم در حالى كه بسيارى از قبائل عرب از در جنگ آمدند .
قرآن در پاسخ آنها مىگويد : « آنها بر تو منت مىگذارند كه اسلام آوردهاند » ! ( * ( يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا ) * ) .
« به آنها بگو : اسلام خود را بر من منت نگذاريد » ( * ( قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ ) * ) .
« بلكه خداوند بر شما منت مىگذارد كه شما را به سوى ايمان هدايت كرد اگر در ادعاى ايمان راستگو هستيد » ! ( * ( بَلِ اللَّه يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلإِيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ) * ) .
« منت » - چنان كه قبلا هم گفتهايم - از ماده « من » به معنى وزنه مخصوصى است كه با آن وزن مىكنند ، سپس به هر نعمت سنگين و گرانقدرى اطلاق شده ، منت بر دو گونه است اگر جنبه عملى داشته باشد ( به معنى بخشش نعمت گرانقدر ) ممدوح است ، و منتهاى الهى از اين قبيل است ، ولى اگر جنبه لفظى داشته باشد مانند منت بسيارى از انسانها عملى است زشت و ناپسند .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 216
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢١٦