تفسير : آنها كه در حال كفر بميرند هرگز بخشوده نخواهند شد
بعد از بحثهاى گوناگونى كه پيرامون وضع منافقان در آيات گذشته بيان شد ، اين آيات پيرامون جمع ديگرى از كفار بحث مىكند ، و مىفرمايد : « كسانى كه كافر شدند و مردم را از راه خدا بازداشتند و بعد از روشن شدن حق به مخالفت با رسول خدا برخاستند ، هرگز زيانى به خدا نمىرسانند ، و اعمالشان را حبط و نابود مىكند » ( حتى اگر كار خيرى هم انجام دادهاند چون با ايمان قرين نبوده حبط مىشود ) ( * ( إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّه وَشَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى لَنْ يَضُرُّوا اللَّه شَيْئاً وَسَيُحْبِطُ أَعْمالَهُمْ ) * ) .
اين گروه ممكن است همان مشركان مكه باشند ، و يا كفار يهود مدينه ، و يا هر دو ، زيرا تعبير به « كفر » و « صد عن سبيل اللَّه » ( بازداشتن مردم از راه خدا ) و « شاقوا الرسول » ( مخالفت و دشمنى با پيامبر ) در مورد هر دو گروه در آيات قرآن آمده است .
تعبير به « تبيين هدايت » در مورد مشركان مكه از طريق معجزات بود ، و در مورد كفار اهل كتاب از طريق كتاب آسمانيشان .
حبط اعمال آنها يا اشاره به كارهاى نيكى است كه احيانا انجام مىدادند ، مانند ميهماننوازى ، انفاق و كمك به ابن السبيل ، و يا اشاره به عقيم ماندن نقشههاى آنها بر ضد اسلام است .
به هر حال اين گروه داراى سه وصف بودند « كفر » و « صد عن سبيل اللَّه » و « دشمنى و عداوت با پيامبر » كه يكى مخالفت با خدا بود ، و ديگرى با بندگان خدا ، و ديگرى با رسول خدا .
در آيه بعد روى سخن را به مؤمنان كرده ، و بعد از بيان خطوط منافقين