دادهايم ( 1 ) .
و در آخرين آيه مورد بحث مهمترين بشارت را به موحدان نيكوكار مىدهد و مىفرمايد : « آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن مىمانند » ( * ( أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ خالِدِينَ فِيها ) * ) .
« اين به پاداش اعمالى است كه انجام مىدادند » ( * ( جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ) * ) .
ظاهر آيه چنان كه بعضى استفاده كردهاند مفهوم حصر را مىرساند ، يعنى بهشتيان تنها كسانى هستند كه در خط توحيد و استقامت گام برمىدارند ، طبيعى است افراد ديگر كه آلوده به گناهانى شدهاند گر چه سرانجام به خاطر ايمانشان بهشتى مىشوند ولى در آغاز « اصحاب جنت » نيستند .
تعبير به « اصحاب » ( ياران ) اشاره به همنشينى دائم آنها با نعمتهاى بهشتى است .
و تعبير * ( جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ ) * از يك سو دليل بر اين است كه « بهشت را به بها مىدهند ، و به بهانه نمىدهند » و از سوى ديگر اشاره به اصل آزادى اراده و اختيار انسان است .
هامش
( 1 ) به جلد بيستم تفسير نمونه سوره فصلت آيه 30 مراجعه فرمائيد .