اين كتاب بزرگ اين است كه قبل از آن كتاب موسى در حالى كه پيشواى مردم بود و رحمتى از سوى خدا نازل گرديد و خبر از اوصاف پيامبر بعد از خود داد ، و اين قرآن نيز كتابى است هماهنگ با نشانه هايى كه در تورات آمده « ( * ( وَمِنْ قَبْلِه كِتابُ مُوسى إِماماً وَرَحْمَةً وَهذا كِتابٌ مُصَدِّقٌ ) * ) .
با اين حال چگونه مىگوئيد اين يك دروغ قديمى است ؟ ! كرارا در آيات قرآن روى اين نكته تكيه شده است كه قرآن تصديق كننده تورات و انجيل است ، يعنى هماهنگ با نشانه هايى است كه در اين دو كتاب آسمانى در باره پيامبر اسلام ص و كتاب آسمانى او آمده است ، به قدرى اين نشانهها دقيق بوده كه قرآن مىگويد : الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَه كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ : « اهل كتاب او را به خوبى مىشناسند همانگونه كه فرزندان خود را مىشناسند » ( بقره - 146 ) .
نظير همين معنى كه در آيه مورد بحث است در سوره هود آيه 17 نيز آمده است : أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّه وَيَتْلُوه شاهِدٌ مِنْه وَمِنْ قَبْلِه كِتابُ مُوسى إِماماً وَرَحْمَةً أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِه : « آيا آن كس كه دليل آشكارى از پروردگارش دارد و به دنبال آن شاهدى از سوى او مىآيد ، و پيش از آن كتاب موسى كه پيشوا و رحمت بود گواهى بر آن مىدهد همانند كسى است كه چنين نباشد » ؟ ! ( هود - 17 ) .
تعبير به « * ( إِماماً وَرَحْمَةً ) * » ممكن است از اين جهت باشد كه بعد از ذكر امام و پيشوا احيانا مساله تكليف شاق و خشونت بار به ذهن تداعى مىكند به واسطه خاطره اى كه از پيشوايان خود داشتند ، ولى ذكر « رحمت » اين تداعى را اصلاح كرده ، مىگويد : امامت اين امام توأم با رحمت است ، حتى اگر تكاليفى آورده آن هم رحمت است ، و چه رحمتى برتر از تربيت نفوس آنهاست .
و به دنبال آن مىافزايد : « اين در حالتى است كه اين كتاب آسمانى به زبان
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 320
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٢٠