. اين تعبيرى است كه به صورتهاى مختلف در قرآن مجيد كرارا آمده است :
در آيه 51 اعراف مىخوانيم : فَالْيَوْمَ نَنْساهُمْ كَما نَسُوا لِقاءَ يَوْمِهِمْ هذا :
« امروز آنها را به فراموشى مىسپريم آن گونه كه آنها لقاى امروز را فراموش كردند » .
و در آيه 14 الم سجده نيز همين معنى به شكل ديگرى آمده است .
بدون شك فراموشى براى ذات پاك خداوند كه علمش محيط به تمام عالم هستى است مفهومى ندارد ، اين كنايه لطيفى است از بىاعتنايى و ناديده گرفتن يك انسان مجرم و گنهكار ، حتى در تعبيرات روزمره ما نيز ديده مىشود ، مىگوئيم :
فلان دوست بىوفا را براى هميشه فراموش كن ، يعنى همچون يك انسان فراموش شده با او رفتار نما ، مهر و محبت و ديدار و دلجويى و احوالپرسى را در باره او ترك كن و هرگز به سراغ او مرو .
اين تعبير ضمنا تاكيد ديگرى است بر مساله « تجسم اعمال » و « تناسب مجازات و جرم » چرا كه نسيان قيامت سبب مىشود خدا آنها را در قيامت به فراموشى بسپارد ، و چه دردناك و جانكاه است اين مصيبت بزرگ كه خداوند رحيم و مهربان كسى را به فراموشى بسپارد و از تمام الطافش محروم كند .
مفسران در اينجا تفسيرهاى مختلفى براى اين نسيان ذكر كردهاند كه تقريبا روح همه آنها همان معنى جامع فوق است لذا نيازى به تكرار آنها نمىبينيم .
ضمنا منظور از فراموش كردن لقاى روز قيامت فراموش كردن لقاى كليه مسائل و حوادثى است كه در آن روز تحقق مىيابد ، اعم از حساب و كتاب و غير آن كه همواره منكر آن بودند ، اين احتمال نيز دارد كه منظور فراموش كردن لقاى خداوند در آن روز است چرا كه روز قيامت به عنوان « يوم لقاء اللَّه » در قرآن
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 288
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٨٨