ترجمه :
32 - و هنگامى كه گفته مىشد وعده خداوند حق است و در قيامت هيچ شكى نيست ، شما مىگفتيد : ما نمىدانيم قيامت چيست ؟ ما تنها گمانى در اين باره داريم ، و به هيچوجه يقين نداريم ! 33 - و سيئات اعمالشان براى آنها آشكار مىشود ، و سرانجام آنچه را استهزا مىكردند بر آنها واقع مىگردد .
34 - و به آنها گفته مىشود : امروز شما را فراموش مىكنيم همانگونه كه شما ديدار امروز را فراموش كرديد ، و جايگاه شما دوزخ است ، و هيچ ياورى نداريد ! 35 - اين به خاطر آن است كه شما آيات خدا را به سخريه گرفتيد و زندگى دنيا شما را مغرور كرد ، امروز آنها از دوزخ خارج نمىشوند ، و هيچگونه عذرى از آنها پذيرفته نيست .
36 - بنا بر اين حمد و ستايش مخصوص خدا است ، پروردگار آسمانها و پروردگار زمين ، و پروردگار همه جهانيان .
37 - و براى او است كبريا و عظمت در آسمان و زمين و او عزيز و حكيم است .
تفسير : آن روز كه اعمال سوء انسان آشكار مىشود .
نخستين آيه مورد بحث در حقيقت توضيحى است براى آنچه در آخرين آيات گذشته به صورت اجمال بيان شده بود ، توضيحى است بر مساله استكبار كافران در برابر آيات الهى و دعوت انبيا ، مىفرمايد : « هنگامى كه گفته مىشد وعده الهى حق است و در قيامت هيچ شكى نيست شما مىگفتيد : ما نمىدانيم قيامت چيست ؟ ما تنها گمانى در اين باره داريم و به هيچوجه يقين نداريم » ( * ( وَإِذا قِيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّه حَقٌّ وَالسَّاعَةُ لا رَيْبَ فِيها قُلْتُمْ ما نَدْرِي مَا السَّاعَةُ إِنْ نَظُنُّ إِلَّا ظَنًّا وَما نَحْنُ بِمُسْتَيْقِنِينَ ) * ) .
تعبير « * ( ما نَدْرِي مَا السَّاعَةُ ) * » : « نمىدانيم قيامت چيست » ؟ در حالى كه