ب - قرآن در آيه 243 همين سوره بقره سخن از جمعيت ديگرى به ميان مىآورد كه « از ترس مرگ ( و طبق گفته مفسران به بهانه بيمارى طاعون از شركت در ميدان جهاد خوددارى كردند و ) از خانههاى خود بيرون رفتند خداوند فرمان مرگ به آنها داد و سپس آنها را زنده كرد » ( فَقالَ لَهُمُ اللَّه مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ ) .
گرچه بعضى از مفسران كه نتوانستهاند وقوع چنين حادثه غير عادى را تحمل كنند آن را تنها بيان يك مثال شمردهاند ، ولى روشن است كه اين گونه تاويلات در برابر ظهور بلكه صراحت آيه در وقوع اين مساله ، قابل قبول نيست .
ج - در آيه 55 و 56 سوره بقره درباره « بنى اسرائيل » مىخوانيم كه گروهى از آنها بعد از تقاضاى مشاهده خداوند گرفتار صاعقه مرگبارى شدند و مردند ، سپس خداوند آنها را به زندگى بازگرداند تا شكر نعمت او را بجا آورند ( ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ) .
د - در آيه 110 سوره مائده ضمن بر شمردن معجزات عيسى ع مىخوانيم :
وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى بِإِذْنِي : « تو مردگان را به فرمان من زنده مىكردى » .
اين تعبير نشان مىدهد كه مسيح ع از اين معجزه خود ( احياى موتى ) استفاده كرد ، بلكه تعبير به فعل مضارع ( تخرج ) دليل بر تكرار آن است و اين خود يك نوع رجعت براى بعضى محسوب مىشود .
ه : بالآخره در سوره بقره در آيه 73 در مورد كشته اى كه در بنى اسرائيل براى پيدا كردن قاتلش نزاع و جدال برخاسته بود ، قرآن مىگويد : « دستور داده شد گاوى را با ويژگيهايى سر ببرند و بخشى از آن را بر بدن مرده زنند تا به حيات بازگردد ( و قاتل خود را معرفى كند و نزاع خاتمه يابد ) ( فَقُلْنا اضْرِبُوه بِبَعْضِها كَذلِكَ يُحْيِ اللَّه الْمَوْتى وَيُرِيكُمْ آياتِه لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ) علاوه بر اين پنج مورد ، موارد ديگرى در قرآن مجيد ديده مىشود همچون
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 557
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٥٧