209 - تا متذكر شوند ، و ما هرگز ستمگر نبوديم .
210 - شياطين و جنيان اين آيات را نازل نكردند .
211 - و براى آنها سزاوار نيست ، و قدرت ندارند .
212 - آنها از استراق سمع ( و شنيدن اخبار آسمانها ) بركنارند .
تفسير : تهمتى ديگر بر قرآن
از آنجا كه آيات گذشته با اين جمله ختم شد كه مجرمان و گنهكاران ، بعد از مشاهده عذاب الهى و هنگامى كه در آستانه مرگ قرار مىگيرند ، تقاضاى مهلت و بازگشت براى جبران مىكنند ، آيات مورد بحث از دو راه به آنها پاسخ مىگويد :
نخست اينكه : « آيا آنها براى عذاب ما عجله مىكنند » ( * ( أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ ) * ) .
اشاره به اينكه شما بارها با سخريه و استهزاء ، از پيامبرتان مىخواستيد هر چه زودتر عذابى را كه وعده مىداد بياورد ، اما هنگامى كه در چنگال آن ، گرفتار مىشويد تقاضاى مهلت مىكنيد تا گذشته را جبران نمائيد ، يك روز همه اينها را شوخى مىپنداشتيد اما روز ديگر مىبينيد جدىتر از جدى است .
به هر حال سنت پروردگار اين است كه تا اتمام حجت نكند و مهلت كافى ندهد ، هيچ قومى را گرفتار عذاب نخواهد كرد ، اما به هنگامى كه گفتنيها گفته شد و به مقدار لازم فرصت يافتند و به راه نيامدند ، آن گاه مجازاتى دارد كه راه بازگشت در آن نيست .
ديگر اينكه : « اگر ما ساليان ديگرى آنها را از اين زندگى دنيا بهره مند سازيم » . . . ( * ( أَ فَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْناهُمْ سِنِينَ ) * ) .