تسلى خاطر او است كه « البلية اذا عمت طابت » ( بلا چو عام بود دلكش است و مستحسن ! ) .
آيه بعد حالات مؤمنان راستين و مردان و زنان با ايمان را بازگو مىكند تا در مقايسه با يكديگر وضع هر دو مشخصتر شود .
نخست مىگويد : « كسانى كه به خاطر ايمان و اعمال صالحشان وعده نيك به آنها از قبل دادهايم از اين آتش هولناك و وحشتناك دورند » ( * ( إِنَّ الَّذِينَ سَبَقَتْ لَهُمْ مِنَّا الْحُسْنى أُولئِكَ عَنْها مُبْعَدُونَ ) * ) .
اشاره به اينكه ما به تمام وعده هايى كه به مؤمنان در اين جهان دادهايم وفا خواهيم كرد كه يكى از آنها دور شدن از آتش دوزخ است .
گرچه ظاهر اين جمله اين است كه تمام مؤمنان راستين را شامل مىشود ولى بعضى احتمال دادهاند كه اشاره به معبودانى همچون حضرت مسيح ع و مريم است كه بدون خواست آنها بوسيله گروهى عبادت شدند ، و از آنجا كه آيات سابق مىگفت : شما و خدايانتان وارد دوزخ مىشويد ، و اين تعبير ممكن بود شامل امثال حضرت مسيح ع نيز شود ، قرآن بلافاصله اين جمله را به صورت يك استثناء بيان مىكند كه اين گروه هرگز وارد دوزخ نخواهند شد .
بعضى از مفسران شان نزولى در مورد اين آيه ذكر كردهاند كه نشان مىدهد بعضى همين سؤال را از پيامبر اسلام ص كردند و آيه در پاسخ آنها نازل گرديد .
ولى با اين حال مانعى ندارد كه آيه فوق هم پاسخى براى اين سؤال باشد و هم يك حكم عمومى نسبت به همه مؤمنان راستين .
در آخرين آيات مورد بحث ، چهار نعمت بزرگ الهى را كه شامل حال اين گروه سعادتمند است برمىشمرد :
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 509
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٠٩